Dat boek is nooit compleet en ik ben zo uitgeput Manja Croiset

DIt STAAT DUS VERDORIE niet allemaal in mijn Odyssee.

 

Mijn moeder hield ons ver van de dood. Bewust ben ik toen ik bij het Leidsch Dagblad werkte naar de begrafenis van de vrouw van mijn souschef. Heel bizar hij hertrouwde een paar jaar later en ze speelden dezelfde kerkmuziek….om te huilen. Wars van godsdienst opgevoed dramatische ervaringen in Zeist. Echter een buurvrouw uit Wierden was overleden, winter vroeg weg om op tijd te zijn voor de begrafenis een kerkdienst, mijn ouders wilden niet mee naar binnen.
Ik zei:”bekijk het maar, ik ga hier niet staan blauwbekken” en zij achter me aan en toen…een gezang dat ik kende en ik zong mee tranen biggelden. De sfeer…in plaats van kritiek zeiden mijn ouders ” wat een saamhorigheid” ook nu springen er tranen in mijn ogen. De familie was vermoord (dat wist ik niet) de beneden buurvrouw pleegde zelfmoord een zoontje van een halfzusje van Odo kwam spelend onder de trein. In de klinieken, zovele suicides. Het was voor mij nieuw een normale dode, toen ik tegen de dertig liep. Ja, stiefopa. Over de dood, de vrouw van mijn chef overleed aan brandwonden een handwasje in de keuken het vlammetje van de geyser, haar crematiek luguber. Zijn tweede vrouw zelfmoord, vermist. Na weken stank, een deur open, niet geestig, er viel een lijk uit de kast.

https://www.bol.com/nl/s/algemeen/zoekresultaten/Ntt/mijn%2Bodyssee%2Bmanja%2Bcroiset/N/0/Nty/1/search/true/searchType/qck/suggestedFor/mijn+ody/originalSearchContext/media_all/originalSection/main/defaultSearchContext/media_all/sc/media_all/index.html

Manja Croiset

doe je ogen nou dicht, je hebt ws je eigen geleven gered, breng het dan niet om zeep

Advertenties