Geen rouwcentrum Manja Croiset

Opnieuw weet ik het heel zeker.

Net maar in een verhaaltje, een ceremonie in een rouwcentrum ( ooit noemde het hier net een tandarts wachtkamer, rot opmerking en moest je dat vervallen van Berlage in de Vossiusstraat zien, geld waarde of niet armoede en de wachtkamer, een hokje met wat stoeltjes) 

Geen rouwplechtigheid en al helemaal niet in zo’n strak wit marmeren ruimte en het is theater. Je bent dood.

Het kan niet, maar doe mij maar in de tuin (hierbij) net als in ‘een dorp a.d. rivier’ Nee, ik word niet opgegraven door mijn man en mee genomen. Mary Dresselhuys over de schouder van Max Croiset. Mijn eerste film boven de 14 en ik was dat nog niet.

Mijn vader moest moeite doen om me het Leidsepleintheater binnen te krijgen.

Maar ook zij doorgewerkt en lid van de kulturkammer. 

Kom ik bij Max en Judith Herzberg in Charlotte. Door wie weet ik niet, maar bedongen, de hakenkruizen andersom. Hij moet dat ons verteld hebben ( of uit de krant?) verzuimd heeft hij in elk geval te laten weten, dat hij in de film gearresteerd werd en in… Sachsenhausen terecht kwam…

Manja Croiset

76EBF4CA-6EF2-47E2-B9AD-83742AD38F04

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.