Met mijn neus in de boeken. Recensie mijn Odyssee en wel meer. Manja Croiset

http://metdeneusindeboeken.blogspot.com/2018/11/manja-croiset-mijn-odyssee.html

Zit net te lezen, ik had hem niet in mijn mail, ik hoorde het van mijn huisarts!
Een paar kanttekeningen, de chronologie.
Lyrisch Proza, het hele eerste deel, ‘mijn leven achter onzichtbare tralies.’
‘Manja en Klinieken’ en ‘over de Shoah die nooit voorbij gaat’ , geschreven in proza met interpunctie, gelardeerd met gedichten zonder interpunctie.
Meestal zonder hoofdletter, niet consequent, geschreven in verschillende tijdsbestekken (geen lyrisch proza) en ook van de vele aforismen en andere woordspelingen, vind ik weinig terug.

Over ‘over de Shoah die nooit voorbij gaat’ komt niet uit de verf, dat ik daar zeker niet de hoofdpersoon ben. Onderbelicht de veel bredere politiek dan de Shoah, zeg maar wereldwijd en ook teruggrijpend op eedere oorlogen en zoveel meer.

De verwijzingen naar cultuur, toneel film literatuur ontbreekt.

De opmaak is prachtig, maar ik voel me des ondanks weggezet als een amateur.

De opening met
HUIS CLOS
komt uit mijn koker, maar is niet onderbouwd en ook de auteur J.P. Sartre wordt niet genoemd,
mijn chaos, die het ongetwijfeld voor een ander kan lijken, eindigt uiteindelijk in kosmos, metafoor.
En ik ben uiterst secuur met mijn bronvermeldingen.

Teleurgesteld en ontdaan. Mijn verwachting te hoog. Iets aan de snelle kant.
Wel degelijk wordt er gerefereerd aan de woordspelingen en uitzonderlijk goed onderbouwd.
Deels een uitstekende perceptie en de rijkdom van mijn taal e.v.a.

Blijft dat ik diverse facetten mis.

Bij mijn proza begint een nieuwe zin gewoon met een hoofdletter.

Slordigheden, eerst de foto van mijn grootmoeder ik was geschokt ( vergast in Auschwitz),
is snel rechtgezet. Na een melding van mij.

Mijn oudste zuster heet geen Marjolijn. Van wie is hier de chaos en fragmentarisch? Niet coherent, oneens, mijn fragmenten worden aan elkaar gebreid, Jan Foudraine’s ‘Wie is van hout’ wordt genoemd, maar alleen over medicijngebruik, st. Veluweland en zijn aandeel in de film vind ik niet terug, maar dingen kunnen mij ontgaan door mijn zeer slechte visus. Verder doemdenken over een kind? En nu los van angst ‘tegen leuren langs de deuren.’ Je kunt heel goed op een andere wijze sociaalbewust zijn bij brengen, bovendien wedstrijd tussen scholen. Leer kinderen niet te bedelen.

Bovendien is het meer dan een trilogie, een interlude, stukken uit Croisade van een Croiset en een totaal nieuw slotwoord.
Soms wordt het meteen opgepakt, maar mijn idiosyncratisch wijze lijkt me niet te zijn begrepen…

En natuurlijk doet het mij als mens pijn, hoe luchtig over mij op mijn 16e jaar wordt gesproken. Uiteindelijk ? Een puber…

Anderzijds blijf ik van mening als je zulke recensies niet aan kunt, je niet moet publiceren.
Het is bedoeld als een geschiedenis boek, voorlichting voor vele disciplines.
Opvallend, wel het tijdsbeeld uit mijn kinderjaren, maar niet dieper ingegaan op de marteltoestanden
in de inrichtingen, meer dan mijn eigen leed en dat geldt zeker voor Shoah.
Tevens mis ik de herkomst van mijn naam, het boek van de grootouders, die het besluit aan de Wannsee niet overleefden. En niet zomaar een naam en hoe als ik een jongetje was geweest.

Ja, ik ben aangeslagen. Er valt “niet coherent.”

Ik schrijf “ de chaos van perfectionist” maar uiteindelijk is het een geheel.

Ik noem het ook wel ανδρα μοι εννεπε Μουσσά, uit de Odyssee, met tekst na veel omwegingen weer terug bij waar het eerst over ging. Odyssee, was de titel  van eerst meer boeken.* De Odyssee, heb je wel met een metrum het lyrisch proza beet. Een puzzle voor de niet ingevoerde lezer, maar zeker niet anakoloet.

Over metrum, citaat niet correct.

De meeste Traumata bestaan uit Traumama en Traupapa, bewust me een M en een P

Ingewikkeld, maar verre van inconsistent. Het stukje over dichtgeklapt middenrif en poppetje aan de lamp, heeft geen enkele samenhang. Over wie het gaat of pluralis.

Inmiddels heeft Truusje *dat meegenomen. Ik denk dat als de resecent het met wat ze nu aangereikt heeft gekregen, het boek zou herlezen ( dat doen trouwens velen) een andere visie zou krijgen.
Truusje strooit rijkelijk met complimenten, maar op onderdelen, mijn invulling dat het boekt niet is binnen gekomen. Mij zijn contradicties ook niet vreemd, maar ik kan ‘goed onderbouwd’ en ‘niet coherent’ niet rijmen.
Ik vind het een vertekend beeld, maar mij is al lang duidelijk dat ik weinig mensen werkelijk zal bereiken. Over vertekende beelden, mijn vader, waar doelt Truusje op bij de vele gesprekken met mijn vader?
Ja rots in de branding, maar gesprekken zeker niet. Doel je op, “dat hij me binnenboord wilde houden?” Daar heeft hij zeker gefaald, aangezien hij me niets verteld. Dat kon daardoor niet helpen.

Na zijn pensioen heeft hij veel verteld over zìjn leven. En uitstekende gesprekken over politiek en cultuur, maar veel met gepraat? Nee.
Van mijn moeder ben ik pas op het eind gaan houden, bij mijn vader andersom.

Jammer je hebt er veel werk ingestoken en door mijn opmerkingen, waarschijnlijk twee mensen teleurgesteld.

PAAR UUR LATER IS ER AANGESCHAAFD

Achter HUIS CLOS staat nog steeds geen J.P. Sartre, maar

“het is beter jong te sterven dan lang te lijden” en dat is

© Manja Croiset

https://www.bol.com/nl/p/de-odyssee-van-mijn-bestaan/9200000089147975/?bltgh=i3JL-oFdEV4rCqk-mkpO7A.1.3.ProductTitle

De onbereikbare dingen in huis een Tantaluskwelling en mijn werk Sisyphus arbeid.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.