Snel voorbij dit jaar. Manja Croiset

De oorlog snel voorbij dit jaar, moeizaam ontsluit ik mijn luiken, een nasmeulend vuur  op het pleintje.

Realiseer ik me, dat mijn wakker liggen nu puur mijn innerlijke  oorlog is.

Ik doe mijn ogen dicht, het bleek slechts ’ staakt het vuren’ een onnozel gebruik tijdens kerstmis, nu met de vele andere godsdienstoorlogen, zal die vlieger ook niet opgaan.

Vlieger  vervangen door drone, 72 en aan bed gebonden, toch een meid van deze tijd en Marie wordt wijzer, wetend dat de huidige generatie geen flauw benul heeft van deze woorden.

onderteken ik  met

Manja Croiset- Kool de naam van mijn moeder toevoegend

tegenwoordig is Joke Kool-Smit Joke Smit, haar mans naam haaks op haar feminisme

Marja Vuijsje schreef recentelijk een boek over haar, met een zekere regelmaat chat ik met Marja, een negatie van wat ik eerder debiteerde, de holheid van de (a)sociale media.

Net als andere jaren is deze nachtuil op nieuwjaarsdag een early bird.

trek neem ik het naast me liggende broodje me en realiseer me dat ik het avondeten vergeten ben, niet ernstig gezien de heks met overgewicht, echter wetend dat er geen enkele structuur  meer over is. ( he Ja, een liefderijke opname Met Ordnung musz Sein) niet positief, zoals  dit

Aangezien, ik indertijd een spatie ben vergeten en ik nooit de moed heb gevonden- moed vind je niet, die is er vanzelf- de toevoeging, ‘ binnen ook’

 

 

Advertenties

Dat is eenzaamheid. Manja Croiset

Met de jaarwisseling heb ik niets. Maar als je enige contact Facebook is mensen met obligate woorden niet een persoonlijk prive woord dan ben je eenzaam.

Opeens borrelde het advies van een ‘liefderijk’ tehuis weer op en begon ik zachtjes te huilen,

ook hoe slecht mijn conditie is dat ik af en toe in slaap viel tijdens deze oorlog.

ik bibber verdrietig na

 

 

er is geen tijd of is er niets dan tijd

dit mag dan een citaat zijn, ik vind van niet, ik zou het ook zonder MV gezegd kunnen hebben (bovendien een extra ongewenste lading) ik realiseerde me het pas na het noteerde, niet bijzonder, gewoon menselijke gevoelens.

Mijn bundel de tijdeloze tijd, op de crematie van mijn toen 96 jaar geworden vader, sprak ik de volgende woorden:” sinds mijn vader de dag na zijn 95e een herseninfarct kreeg is de tijd niet meer tijdloos.”

Bij hem maakte ik niet de fout, wel bij mijn moeder een half jaar later althans deels,

ik sprak niet tegen hem maar over hem in strijd met mijn gedachtengoed:

’ je neemt geen afscheid van een dode, je brengen reeds aan het herdenken’

alles zwart is duisternis, spreekt uit alles wit, niet een veel grotere leegte/ stilte

Manja Croiset

Wat heb ik het meest gedaan in mijn leven?
Gewacht, de zo vaak gebruikt metafoor

Godot.