Tot aan hun dood toe hebben ze voor Manja moeten zorgen… M Croiset

De drie delen hebben m.i. een sterke openingen.

Deel I
In mijn kindertijd had ik geen problemen, ik was het probleem en ben daar nooit vanaf gekomen.

Deel II foto van ons huis, mijn wiegje en mijn vader zitten in het open raam.Wat een vreemd idee , het ziet er zo rustig uit. Maar mijn vader had jaren KZ achter de rug en mijn moeder had wel haar gezin, maar de rest was compleet uitgemoord, opeens klinkt Manja en Klinieken meer dan logisch.

deel III
Opgedragen aan hen die WOII niet overleefden en voor diegenen dien nog steeds ‘kampen’ met de gevolgen.
Manja Croiset

FA2755D1-DACD-460B-A195-E511125D8313E4957FDE-B166-4023-8BB3-AE50173148FB88AFAAE8-2B2C-44B6-BB67-BA6DF543AEB343A9B59A-9DB0-4F1B-8EB1-6030B4186F41

De slapeloze nachten in huize Croiset, titel van een interview met Hans en Agaath. Ik ben ook huize Croiset

Opeens kan ik het gevoel dat steeds sterker wordt aangaande mijn ouders omschrijven. Toen ze dood waren, opluchting en heel concreet verleden tijd.

Nu voelt het alsof ze 6 weken naar Israël zijn, onder mijn huid en wachten op hun terugkomst. Hun atmosfeer. Moet opeens inwendig lachen een soap, je ziet iemand verbranden en doodleuk stappen ze weer fris als een hoentje je kamer in. Hoe ik me voel is me nu duidelijk, hoe mijn systeem weer uit geen idee. Het was voor mij nieuw en goed. Einde niet meer wachten. Ik vind al iets dat ik het nu benoemen kan…Ik had ook altijd gedacht dat het zo zou gebeuren. Wat ik moet doen om ze weer voltooid verleden tijd krijgen? Wanmeer het me duidelijk werd, net wat geslapen en ik droomde dat ik Carlijn en partner hier in de echt verbond.
Ik wil er meer over zeggen en val letterlijk om.

Zo moet mijn moeder zich gevoeld hebben, bij haar vermoorde familie en hoe inderdaad anders voelde dan de rest.
In mijn ‘Shoa’ schrijf ik: “ Anne ik had nog hoop” woorden van Otto Frank. “Mijn moeder had nog hoop bij Joop”  pas na haar dood door de speech van mijn oudste zus begreep ik waarom ze die periode aldoor over haar broer sprak – hé ja Manja Croiset ga weer eens huilen… Ik heb dat nooit geweten, ik wist niet anders dan in februari 45 toen de bevrijding naderde de Duitsers als gekken – de rest was natuurlijk ‘heel normaal’ Typend zie ik dat ‘ heel normaal’ natuurlijk is. De overlevenden van hot naar her te slepen o.a, de dode marsen, maar ook in treinen, drie soorten treinen verschijnen in beeld idiote apparatuur. Ik wist niet anders dan een gebombardeerde trein door de geallieerden, denk aan Frank Diamand, die mijn tekst op mijn monument niet goed vindt ( totaal geen contact meer mee) ik was er niet bij, maar had geen gelijk dacht ik na eerst, waarom heeft nooit iemand dat eerder gezegd. Er staat o.a in de goederentreinen… van kamp naar kamp. Hij ontkrachtte en zei onzin, je ging rechtstreeks. ( heel veel mensen zijn in meer kampen geweest) Ja, mijn grootmoeder en haar dochter rechtstreeks naar Auschwitz 3 oktober van huis gehaald de 8e vergast dat is dus ontzettend snel, eerst HS toen Westerbork toen door naar Auschwitz, maar niet non stop ( naar school en kantoor, een radio programma uit mijn kindertijd) bij het meeste heb ik geen research gedaan, maar dit heb ik via Westerbork, haar broer en vader zijn met meer mannen in Mosul uit de trein gehaald … ik stop… Mosul klinkt als een Turkse badplaats. Ik weet tot op de dag van vandaag niet waarom Muzelmannen zo genoemd werden. Ik draag dat voor  mijn moeder 3 oktober bij haar ouders hun 25e trouwdag…de inval razendsnel stuurt mijn grootmoeder haar dochter met de baby naar de zolder, per slot van rekening doen ze geen huiszoeking, ze werkten hun lijstje mamma en Ingrid staan niet op dat adres ingeschreven .. Opnieuw de wens Mijn Odyssee integraal voor te lezen, niet haalbaar. De tweede uitgave van mijn leven achter zitten 2 cd’s boek een schitterende uitgave. Dennis zijn vader heeft hier op genomen zat in de keuken met zijn apparatuur en ik in de kamer in de studio ook niet in dezelfde ruimte achter glas ( Joan v.d. Keuken, fotoboek, ik heb het) ja, mijn boeken moeten moeilijk zijn voor niet Manja connaisseurs, ik schrijf associatief i.p.v een boek .

Denk nu aan de moeder van een vriend die Auschwitz overleefde.

abrupt einde, batterij was leeg . Die vriend zijn moeder , kon gortdroog zeggen: ‘ het gas was op’

HS en NHM dus dicht Auschwitz Memorial. Mijn nachten kunnen grillig verlopen in slaap vallen overstuur wakker worden, gaan typen en huilen en lachen soap en verdriet. Mensen zeggen wel eens te laat begonnen, daarom lukt het niet en dat is dus niet waar 5 juli 2006 boek een, in november 2007 vlak na de zelfmoord van mijn Lotje, werd ik benaderd door De houdster van leestafel.info als gastdichter en dichter van de maand januari 2008 daar staat heel veel van mij, zowel op de poëzie poot als de proza poot boekrecensies.
Met die vrouw veel gechat over lachen gesproken bij haar, ook met mijn grote broer, midden in een zin een associatie dwars door de opname heen een opmerking die dan tot een gesprek leidde. Mijn zus en zwager hadden ooit met Sinterklaas een cd gemaakt , daar staat een rijm op zou je moeten horen. Die emaille blauwe is niet om aan te schouwen … midden in een goedlopende opname, die blauwe… en ik die emaille blauwe . Pauze samen lachen. Mijn zusters,  die me na de dood van mijn ouders elk woord betwisten… bij de opname zei mijn ex zwager. Ik wist alles al van Ink.
Ik had een leuk vak. Ellende schrijven is dat niet altijd ellende . Tweede radioreportage J.O. al hier in de slaapkamer zeg ik, ik ging naar de badkamer, kreeg een duizeling greep de badkamer deurknop beet, die schoof over mijn voet en ik begon te huilen zeg; “ik dacht O, Manja wat ben jij een pieperd” toen bleek dat ik een teen nagel had afgeschuurd, nou best een reden om te huilen. En nee, ik ging niet naar het medicijnkastje om mijn teen te verbinden , ik ging naar de computer om te schrijven zoals mijn vader me had verteld. Nagels uittrekken bij verhoren. Kortom ik kon schrijven was heel goed te interviewen kortom “ Marjolijn er was leven na de dood van Odo en Paula, het feestje leven was wel tekort.” Nare man,  had ik al gemerkt bij de eerste keer. Rianne had open gedaan en hij kwam binnen duwde me de microfoon onder mijn neus en zei: “ik heb gehoord, dat je geen contact meer hebt met je zusters… “ stop! En onmiddellijk na de opname Alfred opgebeld, ik vertrouw die knaap voor geen meter. Dat fragment WORDT NIET uitgezonden, hij verzekerde me dat en de al ontstane vriendschap verdiepte zich. Er was allemaal niets mis met mij …

Tussendoor nog op Facebook, waar ik een boze column geschreven had over het grandioze medeleven bij de ban van drie dagen. Ook de ruzie met een dichteres over ‘het evenement dichten bij het spoor, muziek de Filistijnen.’ Met de zin  “ook zij waren het spoor ‘bijster ‘zoals de Molukkers bij Wijster” o.a, een reactie van een Amstedamse fotograaf. Dat maakt jou aanwezigheid hier zo leuk, de meeste mensen kopiëren maar wat. Die man had de docu gezien bij Atv 5 en zei een beetje rare film. Zo eenvoudig is ‘aan schaamte voorbij’ Anja Meulenbelt. Logisch, Petert anders was het niet de moeite van het filmen waard. Hij ook gewoon:” ja dat is waar “ af en valse mensen, die het misbruiken..

Nu lijkt het of ik alleen virtueel besta en zelfs dat niet. Niemand reageert op de neuroborreliosis meer dan drie decennia.

 

Druk op delete en ik ben uitgewist, doodgezwegen word ik al.

 

7176BA01-B475-4FF0-A3CD-22E9A878CA59