Er wordt gemarteld in Nederland en jawel… door artsen. Manja Croiset

Hoe krijgen mensen toch hun strot uit we hebben de hond laten ‘ inslapen’ het lijden van dieren is inhumaan. Lijden van mensen ‘dood’ gewoon.

Het kenmerk van slapen, is wakker worden.

Kom mij even laten ‘inslapen’.

In Zeist eerst de inslaper nembutal met de doorslaper veronal.

Verdomd, ik ben 57 jaar later nog wakker. “Ach mevrouw ‘ u doet het gewoon zelf’”

Smaad het lijkt me prima, kan krijgt het eindelijk ruchtbaarheid.

De meineed van iemand die de eed van Hippocrates afgelegd heeft, zijn naam van Es. Helaas niet het programma van Koot en Bie.

De satiricus ben ik zelf. Nee, ik schroom niet om namen te noemen, ik zie al dat tuig graag hangen en dan nog hebben ze een goed leven achter de rug.

mensen slapen ook graag uit

Manja Croiset

 

Advertenties

Geluidsbarrière Manja Croiset

Mijn geluidsbarrière ligt steeds lager, zijn de mensen nog beroerder ?

Nee, mijn constitutie. Slaapdeprivatie een fout een geluid.

Ik sta niet meer voor mezelf in. Mijn incasseringsvermogen nihil.

In cassatie kan ik niet, dood gemarteld net nog niet helemaal, ondraaglijk is het wel.

De afgelopen dag mijn zus. Wanneer dit al niet blanco begon, in april dit niveau door haar.

Natuurlijk was de gang van zaken rond de euthanasie al niet te geloven vreselijk en schandalig. Wat daarna gebeurd is niet te beschrijven, aldoor ben ik blijven strijden en vechten inclusief rechtszaken. Beestachtig.

Alles is zinloos geworden, maar daarmee stopt het niet. De WLZ een zgn. maatschappelijk werkster vult in. Brandhout, zonder meer wilde ik niet procedure nr. 20 in zake mijn PGB, waarschijnlijk hoger. De wissel getrokken te groot.

En waarvoor nog? Het is nu toch schoon zegt mijn zuster, voor wie ik gevoelsmatig meer heb gedaan.

Ze kon iets niet op de pc. Deze idioot gaat dat uit haarzelf voor haar doen ( ik had op een van mijn camera’s tot mijn verbazing gezien aan en ik dacht uit) en mijn grens over PIJN. Ze bedankte me wel en oogde timide. Een nieuw fenomeen .

Laat in slaap heeft ze me vanmorgen gewekt, geen anakoloet woord staat hier.

Suicide is geen bezwaar, zelfs aangeraden door artsen, maar met deze pijn de occipital altijd de ergste en de paresthaesie ook gruwelijk.

Een fractie minder anders typte ik niet, pillen. Maar het houdt niet op.

Ik sta niet voor mezelf in en dat heb ik nooit eerder gedacht, geldt meer voor naar mezelf, alhoewel ik vrees dat die Mw een portie… over zich heen krijgt.

Een beter team dan de laatste jaren, maar te laat.

Niets heeft meegezeten… en maar strijden. Gesprekken rechtszaken.

Altijd zeg ik: “vechten doe je niet voor jezelf een jurisprudentie etc”

Wel over geschreven Psychiatrie. Misdaad tegen de menselijkheid aan te kaarten Europees hof voor de rechten van de Mens. Nooit meer aan gedacht als actie, wel rechtszaken tegen artsen, die je met woorden en het grootste gelijk in wezen inmaakt. (Geldt eveneens voor de juristen.) Maar eigen rechtscircuit en van goede huize kom ik wel, maar door die kongsi kom je niet heen.

Nu denk ik het, maar waar de kracht vandaan te halen? En concentratie, verklaringen. Te laat.

Geen enkele overdracht schuwend, mijn boeken uniek. De historie, one liners, woordcartoons. Cultuur vaak aan gerefereerd. Medisch jargon, is gewoon als alles deviant is, is niet alleen idiosyncratisch medisch, het woord vertaald toegepast op alles, in niets pas ik in een hokje. Dus alles op mijn idiosyncratische wijze.

Nagenoeg elke arts pleegt Meineed bij die van Hippocrates, ze fiedelflieren door.

Euthanasie: “ u doet het toch gewoon zelf” ‘kijk dat vind ik niet gewoon,’ juist dat had ik graag legaal gezien en echt EU. Gestoorde wet, goedkeuringen op fysieke grondslag. Gezien verleden? Let wel verleden, gesprekken met psychiaters, zo slecht is het gesteld met de kennis niet roeren in oude traumata .

Gecontra- indiceerd. Plus fysiek niet in staat.

Mishandeld opnieuw, er schijnt geen einde aan te komen.

Ergo conclusio Europeeshof voor de Rechten van de Mens.

Ik vrees dat mijn boeken niet volstaan, gesprekken gaan niet meer.

Een beetje hameren op dit ding.

Schoonheid brengt geen troost meer.

En rade Jan Engelman, het woord Best repeteert.

Radeloos en best is het niet.

Strijdend ging ik ten onder nu zelfs dat niet meer.

De burgerturf van de bovenste plank, 2 vetplantjes. Vet ben ik al van mezelf, een vensterbank heb niet. Van mijn nieuwe kunst heeft ze niets gezegd.

Heel curieus bij de dood van onze ouders, vond ze opeens alles mooi.

Manja, had dit er buiten gelaten, dit klinkt zuur en bitter en het ging over medisch falen. De familie droeg wel een aardig steentje bij.

Ik ga terug naar medisch rapport huisarts okay, maar die (a)sociale werkster.

Als ze dit leest nog minder team en familie. Ze heeft haar excuus gemaild, heel bijzonder, maar mijn lichaam is het daarmee niet kwijt.

Als ik mezelf dan zo hoor, denk ik aan Lottes zelfmoord, een ijzersterk lichaam.

In de moderne tijd met IBS opgenomen met een GSM mij laat bellend, kwam een verpleegster die iets zei, iets heel gewoons.

Zij “ hier zijn ze ook niet van deze planeet”

Nu heb ik het niet zo op die inrichtingen, maar toen dacht ik wel: “ meisje, meisje, wat ben jij ver heen!”

Daarom schrik ik ook van mezelf. Ga bij mezelf te RADE ontleed en denk, altijd weer dat hoogbegaafd, ik vond het zo’n onzin. Ja, deviant en hypersensitief. Maar hoogbegaafd dat vond ik niet. Wil ik anderen niet imbeciel vinden met hun graad en al, dan resteert niets dan me maar hoogbegaafd te noemen en die radeloos in toenemende mate betreft dan toch dat zo gemaltraiteerde lichaam, dat de fouten van anderen met de dag minder trekt. Blijft dat ik hulpbehoevend ben en die mensen niet trek. De huisarts verwoordt dat uitstekend, meer hulp geboden valgevaar, maar te verzwakt om te verdragen, maar wat nu?

Niet lang geleden beweerde iemand: “iedereen wordt gelukkig geboren, wat er daarna gebeurt, ligt aan jezelf” Als het niet letterlijk basaal anders lag, lachwekkend. Maar helaas. Ik ontkende. De man: “verklaar u nader”. Respons, mijn energie is op           (overigens zulke types, breng je toch niet op andere gedachten), zei wel ik heb er boeken overgeschreven. Plus ooit een kind geboren uit een drugsverslaafde horen huilen, zelfs de meest fundamentalistische VBOK-er gaat om.

Terugblikkend zie ik schrikbarend veel vervolgens fouten, ook in mijn mails.

Mijn oeverloze litanieën komen mijn strot uit, moeten de irritatiegrens van anderen overgaan.

Mijns inziens is de rol, zou de rol van een SCEN arts dienen te zijn: “ is het vrijwillig en niet in een crisis” en de aanvragende arts, die het ook zelf wil voltrekken..

Ook schandalig de ergste verrichting van een fatsoenlijk arts…

Over verzet:” mijn vader niet erg mild voor zijn dochter. Naar de oogarts FC Donders met behoud van naam in het UMCU opgenomen, een blinde vrouw in de wachtkamer geparkeerd door een verpleegster van een andere afdeling, haar naam werd de ruimte ingeblaft. Machteloos, waarom ik niet opstond en haar binnen reed?Maar wel, “ u ziet toch dat mevrouw niets kan..”  etc.

Ik ben aan de beurt, dezelfde. Ik schrok me kapot. Mijn vader: “zet hem op dochter”

Hij was nagenoeg onderdanig en wist ook niet goed wat hij met mijn oog moest.

Steeds duidelijker is, trouwens al in Zeist dat ik dat watje totaal niet was.

Bij den andere gelegenheid, heb ik gezegd tegen een arts:” misschien bent u een uitstekend technicus, maar is er op de faculteit geneeskunde geen les sociale vaardigheden?” Hier lig ik dan…jammer en ik jammer.

Geen leven na de dood en er voor ook niet. Ik gaf dat uit in 2007 in

uit de spelonken van mijn ziel, tot mijn grote schrik op een avond Eli Asser. Ik sprak erover met mijn uitgeefster, zij vond laten staan. Ook gedaan wel voorzien van een voetnoot.

S. Hammelburg M. Croiset

Een beetje liefde een beetje vrede?  Hoe was het ook alweer? Je honden hadden een beter leven dan ik. Jij doet het achter mijn rug, ik strijd met open vizier.

Kinnesinne. Ook jij verklaarde me voor gek. Onnozel om te denken, dat het me niet bereiken zou. Vroeger of later. Je geweldige recensie op een boek van mij, werd haat, rancune. Ach in de familie heb ik er ook zo een… beetje meer geld. Gekochte roem.

Schrijven kun je wel, maar een beetje liefde een beetje vrede? Roem en geld..

https://www.bol.com/nl/p/manja-en-de-klinieken-of-de-grote-miskenning/9200000040952332/?suggestionType=browse&bltgh=mp-8Rm3vdR9gCOWxupNFCw.1.2.ProductTitle

Mundus vult decipi en al de volgende feiten zijn al zo lang geleden door mij verwoord, alles onder de noemer

Over de Shoa die nooit voorbij gaat,

https://www.bol.com/nl/p/over-de-shoah-die-nooit-voorbij-gaat/9200000035730817/?suggestionType=browse&bltgh=mp-8Rm3vdR9gCOWxupNFCw.1.5.ProductTitle En zoveel meer.

nl. als je daarmee opgroeit in een bewust sociaal politiek gezin dan krijg je dat allemaal mee, maar nee mijn ‘gekte’ had niets met de Shoa van doen…

Simon Hammelburg: Op verzoek van velen plaats ik mijn gedicht ‘ 4 juli 2019

Als woorden konden doden’ nogmaals:

Als woorden konden doden

De mijne doen dat vaak

Dan had je geen raketten nodig

Met een nucleaire taak

Als de doden konden spreken

in Boedapest en Praag

dan werden zij monddood gemaakt

Het antwoord op de vraag

wie er gelijk heeft ligt in ’t midden

En het midden demonstreert

In opdracht van een vijand

van een vriend, of omgekeerd

De herfst van je leven heeft altijd een seizoen

De Hongerwinter, afgezaagde bomen in ’t plantsoen

De korte, Praagse lente, die uit het oosten kwam

De lange, hete zomer met een dode op de Dam

Als westen- en de oostenwind gaan botsen, wordt beweerd

Dan wordt de lucht een gas dat zo maar explodeert

Ergens in het midden, waar eens de waarheid lag

Maar waar die is gebleven

Dat weten zij alleen die niet meer leven

En die zwijgen… als het graf.

Van vriend tot vijand als blikken konden doden, heeft hij me al jaren geleden vermoord. Waarom?

Manja Croiset

Niets te verliezen en toch bang Renate Rubinstein Jood in Arabië goj in Israël

Gij , die nu vertrekken, ik groet u

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

“Een ding gelukkig, ze zijn er niet meer.”

Triest, je kinnesinne is oorlog en je strijdt voor vrede,  ik wel en dat zal ik blijven doen, mijn gedachten goed uitdragen.

Heeft niets met de Shoah van doen.

Wie is er gek? Ik niet. Opa zeur, zo heette je toch?

Waarom? Vanwege al het verdriet,
maar pijn heeft gewonnen


Tot aan mijn laatste snik, die niet snel genoeg kan komen.

 

Eerst een imaginaire interview nu regie. Manja Croiset

Kennen jullie me nog of weer? Nee, nooit eerder gedaan. Als al was ik de performer.
Aan Mattie
Heb je die eigenwijze. Heb je niet iets lossers met een modern sieraad…??
Ik ken de inhoud niet. Maar iets minder stijl, beetje meer schwung?
In elk geval met accent anders te ‘kleurloos’ laat je uiterlijk ook spreken. Boekpresentatie op mijn 66e met rolstoel… en toch!
F3735981-E8D4-4E9B-BF1F-FF172066F97F
Vraag was welke voor PR zie boven.
Dit is dus echt te lang geleden deze foto ‘ spreekt boekdelen’ iets met het boek in je hand? Dit is flirten met het leven.
9315046A-3975-4A31-8F8E-87712377C595
Mattie vind ik heerlijk. Er zijn wat modeshows hier geweest. Komt Karin?
 Even  in je profielfoto’s gekeken… Te blurry en toch pakkend. Die groene echt te oud. Olijfje met pit… maar dit.

4BF2706E-8EEB-4DAE-91CC-65137201620F

Mail me anders het pdf dan kijk ik wat bij de teksten past. Het moet jouw tekst vertegenwoordigen. Hier hoort mijn jou wel bekende tekst bij. Ik ben Ook als dochter van een graficus In gedachten bezig iets met letters.

Je flirt hier met jezelf In die spiegel, je kijk dus toch. Alleen maar wat brainstormen. Niet sophisticated…, but beauty…

Iets met deze ketting,

‘ongevraagd advies is per definitie slecht advies’ Manja Croiset

Ik ben zeer klassiek, maar het is geen statieportret.
Onbekende lezers.
Wie is de vrouw achter de letters.
PR zin!

Er zijn hier wat modeshows geweest.
Dit is leuk.
Mattie dat merk ik
2498F350-87C1-4098-9D44-35C6C8EBA005
Zit iets vreselijks te verzinnen. Opgezocht

verschillende themata.

Ben jij in staat in een speech met twee aspecten van de bundel in gesprek te gaan.
Hartstocht gaat over in mijmeringen, kun je dat?
Jammer daar hadden we eventueel iets mee kunnen doen.
Helaas niet ontsluierd die oudere dan was het met een doorzichtige sluier halverwege afdoen.
Even mijn huiswerk gedaan, de Wieken.
Is de bundel met Bruin? Ik heb hier nog uit een ook dikke tijd een zijden beige blaser met parelmoerknopen.
Je speecht niet tegen je publiek, je kan ze welkom heten daarna.
Een spiegel en
‘hartstocht gaat in gesprek met mijmeringen’
dan draai je om naar je publiek en landt in het heden… wacht even een reactie af en dan oogcontact ( ik doe het zo, al lig ik op apegapen)
Eventueel twee gedichten, regie niet strak gewoon laten gebeuren. Ook NIET oefenen.
Naturel, haper je ergens so what, dat doet het leven ook. Een mooie landing in het heden, ik zou dat a l’improviste doen…
Mijn pijnlijke voeten, doen me hard in het heden landen verre van poëtisch.( Klaar !)
Het publiek lacht en jij heet ze welkom .
Maar het ging ook om PR exusez les mots, niet de tut hola uit de provincie…
Oma’s zien er niet meer uit als passe
Tja.
Onderwerp: Mattie Dit ben jij niet en ik niet en toch pak ze , overval ze , laat ze genieten sleep ze mee.
 

Zwart en spijker! Ach waarom niet 50 jaar jonger.

Alleen Jantje Smit irriteert, de rest swingt. Henk Poort tranen in zijn ogen. Het semi klassieke stuk gedraaide Vilja lied op het randje van de gruwelijke André Rieux , kijk dit stijgt daarboven uit, ook ver boven Volendam. Smit kom niet binnen , niet naturel.

AutodidactiKA!

Een Croiset
Ik ben wel van boem pats, maar ik ken jou niet goed genoeg.
Komt de boodschap wel over?
Voor zelfkennis, is introspectie hoofdzaak.

Als Manja Croiset

Als je niet meer kan schrijven

Wat moet je dan nog

Als je niet meer kan lezen

Wat moet je dan nog

Als je geen muziek meer kan luisteren

Wat moet je dan nog

Als de gesprekken nauwelijks lukken

Wat moet je dan nog

Als je denkt telefoon abonnement opzeggen

Wat moet je dan nog

Adl behoevend moet ik nog willen

Wil  ik nog moeten

Moedwillig mijd ik de scala klachten

Manja Croiset

Ondanks het Archief

Opeens zie ik Martine Bijl en Johnny Kraaikamp

Deurtje open deurtje dicht

BE66EADE-1C3D-4350-A35C-74053AF864E9

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

 

Alles boventafel. Manja Croiset

Alles boven tafel in 1985 een tekenbeet

De Shoah niet onderkend heette een schoolfobie. Psychiatrische patiënt zware mishandeling een. Stigma. Alles verloren. In 1986 begonnen de neurologische verschijnselen. Niet allemaal te duiden, maar noch de oogartsen noch de neurologen noch de kno-arts zeiden psychisch.

Shoah vormgegeven in boeken, de inrichtingen in het filmen, traumata overwonnen.
De teek In 1985 werd mijn ondergang. Uitgekotst en veroordeeld door nagenoeg iedereen. Ik ben blijven vechten, twee rechtszaken verloren en ik had alle bewijzen.
Mijn cv is ‘mijn Odyssee.’ Veel gevochten met deze huisarts, alles heb ik boven tafel. Maar ik ben uitgestreden en vervloekte eenzaam, wanprestatie de ene na de andere. Een wel zeer wrange geschiedenis.
In 1988 kwam ik bij een nieuwe therapeut, destijds slikte ik 1 Lora 1 mg
‘sNachts 5 mg dia de pil. Dat was alles.
Dezelfde arts die blunderde bij die teek, nam de pil af, na de uterus extirpatie.
Dat zouden enorme -steeds meer benzo’s wooden. De chemische depressie werd door onthoudingsverschijnselen, allergieen en intoleranties.
Niet het/ de enige intolerante.
Ik werd de querulant…in Hoogland

Met een hele respectvolle en liefdevolle neef.

Die van dit verhaal ook janken kan, vrees ik .
Er zijn veel foto’s van een mooie vrouw, maar dat wist ik niet, als bijna iedereen je neerbuigend behandelt en zegt, dat je alleen overlast bent.
Is er geen gevoel van eigen waarde. Dat veranderde na de dood van mijn ouders, mijn grote werken, stammen van na die tijd. Maar mijn lichaam kapot  en ik zie er niet uit en opnieuw hebben artsen me en nu In mijn THUIS beledigd miskend etc.
Er zijn er nogal wat die me een excuus verschuldigd zijn.
Het is alleen te laat. Cultiveren van problemen, theatraal en zoveel meer.
De Shoah psychiatrie een teek, de hybris van de artsen.
Bijna alle familie
E.v.a.
Manja Croiset
Hoe graag de media…, maar ik ben uitgevochten
Eerherstel genoegdoening en een voorbeeld in de kranten wat vooroordelen teweeg brengen.
Zo als de vrouw die aan BSE overleden is, mishandeld werd om ‘ haar conversie’ te overwinnen.
voor zelfkennis, is introspectie hoofdzaak.

Imaginaire interview. Manja Croiset

Onherroepelijk aftakeling en ziek zijn. Er is meer dan oorlog waar ik overschrijf/ schreef. 

Een imaginaire interview. 

Meer monoloog. 

“Waarom schrijft u?” 

Een poging om van mes chagrins mes plaisirs te maken en om wantoestanden aan de kaak te stellen. 

Eerst keek ik met verbijstering naar mijn imposante Wikipedia. De verbijstering is gebleven, echter met een andere invalshoek. 

Hoe is het mogelijk, dat ik onbekend ben bij het grote publiek? 

Dat moet meer zijn dan mijn bedlegerigheid, dat kan niet anders. 

Veel mentale problemen zijn overwonnen, nieuwe dienen zich aan door mijn verwoeste lichaam. 

Weinig aansluiting bij mensen vinden in combinatie met mijn fysieke beperkingen. 

Contacten waar ik me prettig bij voel, zijn geblokkeerd. 

Overgeleverd aan ‘zorg’ daar is de ZORGvuldigheid ver te zoeken, terwijl  het juist heel nauw steekt. 

In plaats van goed te luisteren, is het onbegrip groot. 

Je kan iemand ‘lezen’ zonder een woord of aanraking. 

Het odium van de querulant /arrogant. 

Soms voel ik me een estafette stokje, dat zo snel mogelijk moet worden doorgegeven. 

Welke arts / jurist heeft de bereidheid toe te geven, dat ik het beter weet/ een fout toe te geven? (ze zijn er wel) 

Om nog maar te zwijgen van het CIZ Wijkteams Zorgkantoren. Gevoelsmatig benadert het een onder curatele stelling. 

”Slechte hulp is geen hulp. “

“Geforceerde intimiteiten zijn geen intimiteiten.”

Geholpen moeten worden en verantwoording afleggen aan mensen, die geen flauw benul hebben waarover het gaat. Hoe vaak heb ik gehoord? 

“Je bent de enige niet? “ 

Verdomd ‘t-is-nie-waar. 

Nee, dat heb ik nog nooit gedacht, veel te veel gezien. Menig vals woord aan mijn adres. Ook zonder schelden: 

“we leven in het rijke westen, daar pluk ook jij de voordelen van.” 

Armoede zonder geldgebrek kan heel groot zijn. No escape door het stigma van de psychiatrische patiënt. 

Toch kan ik ondanks mijn blik op de wereld zo geabsorbeerd worden door pijn, dat mijn perceptie en interesse afneemt of ja, dat weet ik nu wel. 

Neuralgieën, gevoelloosheid, paresthesie valt alledrie onder de noemer pijn. 

Meer dan een jaar geleden zei ik : 

“het is ook pijn. “

Eveneens ik ben PIJN. 

Een immense schok toen ik een poosje terug schreef: ”leefde ik maar in een oorlogsgebied en werd dood geschoten.” Volledig bewust van wat ik zei. 

Natuurlijk trachtte ik te helpen, toen ik erachter kwam, dat iemand vlak daarvoor een vriend op die wijze was kwijt geraakt. Troost daarin bestaat nauwelijks. 

Vreselijk als je iets zegt en de reacties: ”o, dat heb ik ook. Ik begrijp je volledig” totaal iets anders. Natuurlijk zegt hij/zij dat uit eenzaamheid. Velen willen mij een lesje leren. 

Denken dat ik geen mededogen heb, niets is minder waar. Mijn empathie en kennis is groot. Mijn leven een te harde leerschool. Helaas hypersensitief. 

Liefst zou ik al het leed van iedereen weg nemen. 

Je feliciteert bij een geboorte, maar ik denk, o mijn god wat staat dat kind te wachten. Vroeger haalde ik afhankelijkheid en hulpbehoevend door elkaar, een pejoratief andere lading, die soms wel op elkaar aangrijpt. 

Een heel systeem moet op de schop. De regelgeving in de (para medische wereld is absurd. Elke schijf meer, is er een teveel en de zeggenschap te groot.)

Als jongste van drie dochters, mijn oudste zus eerste generatie. Ieder de eigen problematiek en karakter, waarvan ik denk dat ik de meeste inzichten heb verworven door mijn bizar verlopen leven. 

Mijn weblog: “ inzicht zonder uitzicht” kennis maakt zeker niet gelukkig. 

Maar kennis vergaren uiterst boeiend. 

Grote veranderingen heb ik doorgemaakt. Te laat voor mijn lichaam. 

Een gruwelijk einde. 

Manjaforisme “een mening is subjectief en derhalve geen feit” Daaraan inherent: “ik kan niet in hun hart en hoofd kijken” 

Niemand heeft voor zijn plezier problemen of is ziek. Wel weet ik, dat ik de kunst tot introspectie versta. 

Een Einzelgänger zeker, maar een gedwongen isolement is iets anders, door zacht uitgedrukt mijn handicaps en weer veroordeeld tot ongewenst betaald ‘gezelschap’ dat zelden doet wat ik vraag. 

Om te eindigen met de woorden, die bovenaan mijn Facebook account staan. 

“Mijn tong is scherp geworden van het likken aan mijn wonden, het levert spitsvondigheden op” 

Mijn wens voor het einde consistent. 

De doodsangst van mijn moeder heb ik overgenomen. Na haar stervensbegeleiding was ik hem kwijt. Nieuwe gevechten in mijn leven, onrechtvaardigheid, waarvoor ik niet week, eisten hun tol en die angst kwam terug. 

De martelgang is echter zo inhumaan, dat die angst daarbij in het niets verdwijnt. Ik kijk vele disciplines daar op aan. 

De laatste versie van MIJN ODYSSEE is uitzonderlijk en verdient een Hardcover… Waarom die zo veel duurder is dan de paperback met wat royalty €48,75 

ISBN 9789402172560 de Hardcover ISBN 9789402125061 €75,95 zonder.

Bij inkoop door mij nog geen €5 verschil. 

Mensen, die dit lezen en de wereld die er achter schuil gaat niet kennen, kunnen het terzijde leggen of mijn Odyssee lezen. 

Een lesboek, dat absoluut niet alleen over mij gaat, verslaggeving van impressies. 

Een immens karwei, elk woord tot je door laten dringen en laten beklijven. Alles wat hier staat is eerder door mij gedebiteerd. 

Teveel gedaan…

Amechtig ga ik een soap kijken, daarvoor heb je noch ogen noch oren nodig en is concentratie(kamp, denk ik)

Ik had het met een vriend gedeeld, helaas kan ik nu niet overleggen…, moet ik ook niet willen. Een Faceboekanier. 

Zo’n pestbui, dat ik bijna iets stoms doe.

Zijn reactie ontlokte me een glimlach en een lichtje in mijn ogen met het gevoel erbij te horen. 

De nacht werd verder een pijntopper. 

Er speelt zich hier een tragedie en een ongelooflijk schandaal af.

Ik verga van de pijn.

 “Met dank voor uw openhartigheid Mevrouw Croiset.”

Nomen Nescio

Mag ik weten of het een gedrukte of een digitale versie is en krijg ik nog inzage voor het ter perse gaan? Hoe laat zakt de krant?

Hiermee acht ik bewezen, dat mijn werk meer facetten kent dan oorlog.

Muziek ter afsluiting, niet orchestraal daar voor is de ruimte te klein.

Iets van Schubert, geen forellen teveel graten.

NN:” mag ik u even interrumperen , uw lange verslag, lardeert u doorlopend met woordspelingen. Waarom doet u dat?”

Een overlevingsmechanisme en ik ben geen zonnetje, anders ben ik niet leesbaar.

Schubert. Iets waar op ik gedanst heb. Nee, dat is nostalgie. Ik stond eerder in de Kleine Komedie dan Youp van ‘t Hek.

5B023C3F-56D7-4EF7-A05A-73DC3F54B91FNN “ nu maakt u een grapje”

Nee, dat is niet het geval, dat kunt u lezen in  mijn kinderherinneringen ISBN 9789402169829

“ mijn leven achter onzichtbare tralies”

en daardoor in

“MIJN ODYSSEE”

NN “ het is erg lang geworden, het overschrijdt de mij toegestane aantal regels. Het is wel een samenhangend verhaal. Ik zal de redactie cultuur vraag om dit speciaal in de boekenbijlage te plaatsen. Mag ik u bedanken voor de gastvrijheid, en de aangename omgeving. Het was me een waar genoegen”

60313927-E409-4F3B-AC7E-2D02E33623C9

Dat was geheel aan mijn zijde.

“ u hoort nog van mij, waar en wanneer en tegen de gewoonte in , krijgt u van te voren inzage”

 

img_4703

Graag wil ik meegeven dat mijn keuze is gevallen op het Octet van Schubert met Janine Jansen, nog gedubd over Der Hirt auf dem Felsen, maar ook dat is omzien, mijn zus heeft het gespeeld. 

Keuzes maken ben ik heel slecht in en denk aan het meest verwarmende snaarinstrument de cello. Waarbij ik het ongetwijfeld niet droog houd.

Yad-Vashem

E4957FDE-B166-4023-8BB3-AE50173148FBF0E59E07-471F-456F-BA3A-C1EC0D3577DB

Dan begin ik onherroepelijk te huilen en denk meteen het recent overlijden van Anner Bijlsma. Ik heb de eer gehad hem te ontmoeten.

NN “ u hebt een zwaar leven geleid, maar tegelijkertijd proef ik uw rijkdom. Er is bovendien door , voor u een volkomen onbekende een schilderij waar niet minder dan 5 jaar aangewerkt is” 

NN “als ik u zo hoor dan zitten we hier volgend jaar nog. Dit had zich zeker geleend voor een uitzending. Maar dat valt niet onder mijn competentie. De omgeving leent er zich wel toe. Naar ik begreep, is hier wel gefilmd”

Inderdaad een documentaire over een deel van mijn leven. O.a opgenomen in de collectie van YadVashem. In kan me voorstellen dat het vertelde verhaal controversieel is. Maar het blijft imaginaire en lig ik te typen op mijn iPad in bef.

Mundus Vult Decipi

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

231EA51F-33D9-457E-A7B2-53C45F22F86D

 

6123D9E6-CA36-4E6E-83E4-DE8711D8C39D

5AD6137E-66EF-4EAD-A9CC-6F98A94F536C

 

0971BAE3-74C8-4FF0-96E3-12683311CB67.jpeg

FEELING LIKE A HOBO

EF57432B-01CC-4E6E-B27D-EF03A199FED9

EAE087F6-4CD4-4A2C-99EB-E74F03BE04B4