Ik wil jou troosten.© Geert Kimpen

BIJNA VOOR MIJ GEMAAKT EN TROOSTEN KAN IK! © Manja Croiset

 

Ik wil jou troosten. Jij die ‘s nacht je kussen nat huilt. Jij die aan niemand laat zien hoe bang je bent. Jij die verdwaasd rond strompelt in dit bestaan. Jij die je afvraagt waar je de afslag hebt gemist. Jij die het net niet gemaakt hebt. Jij die je zelf zo’n mislukkeling vindt. Jij zo bang en kwetsbaar als een kind. Ik wil jou troosten.

 

Jij verbijsterd dat het zo snel is gegaan. Jij in een achtbaan die nooit stopt. Jij in die tijd die sneller en sneller gaat. Jij in een tijd die meer en meer van je eist. Jij die niet meer weet wat prioriteit is. Jij die daarom zo maar wat doet. Jij die ’s avonds bekaf bent. Jij na een dag van vanalles en niets doen. Jij die verlangt naar die tijd van toen. Ik wil je troosten.

 

Jij die schreeuwt in de wereld van Twitter. Jij die daar roept hoe leuk je toch bent. Jij met je honderd digitale vrienden. Jij die alles van hen leuk vindt en op alles reageert maar niet één van hen spreekt. Jij met je hippe profiel. Jij met je clipjes en plaatjes en spreuken. Jij alleen met je laptop in de keuken. Ik wil je troosten.

 

Jij zonder woorden voor hetgeen in jou leeft. Jij die bang bent dat jij alleen dat hebt. Jij met je zo normale gezicht. Jij wiens verdriet niemand ooit ziet. Jij met je wanhoop die niemand ooit hoort. Jij van wie men het nooit aan zou zien komen. Jij met alleen maar gebroken dromen. Ik wil jou troosten.

 

Jij die probeert een goed mens te zijn. Jij die het geluk aan anderen gunt. Jij die vreugde om hun overvloed deelt. Jij die hen feliciteert en zelfs juicht. Jij die hen met de rivier mee ziet stromen. Jij die in de bocht achter blijft. Jij die nooit eens valt in de prijzen. Jij die jezelf zo graag wilt bewijzen. Ik wil je troosten.

 

Jij die zo verlangt naar wind in de vleugels. Jij die de juiste persoon op de juiste plek wilt zijn. Jij die woorden zou willen vinden die anderen raken. Jij die snakt naar die levensveranderende raad. Jij die het zat bent alleen maar te geven. Jij die zo graag iets wilt snappen van het leven. Ik wil jou troosten.

 

Jij die bang bent voor deze tijd. Jij die verschrikt kijkt naar het journaal. Jij die niet het hoofd boven water kan houden. Jij die de tijd vreest die er aan staat te komen. Jij gechoqueerd door de rampen die zich voltrekken. Jij die niet nog een recessie kan trekken. Ik wil jou troosten.

 

Jij die maar niet de liefde kunt vinden. Jij die hard roept dat ie wel komt als ie komt. Jij die graag toont hoe gezellig je het hebt. Jij die niet meer vraagt dan een arm om je heen. Jij die gewoon je verhaal ’s avonds kwijt wilt. Jij die gestommel in huis zou willen horen. Jij die vraagt of die ander het licht heeft uitgedaan. Jij die een voet in bed tegen de jouwe wil voelen. Jij die je wilt ergeren aan iemand waar je van houdt. Jij in de stilte die je steeds meer benauwt. Ik wil jou troosten.

 

Jij van wie al het geld nu echt op is. Jij die het iedere maand met minder doet. Jij die zich al lang niets extras kan permitteren. Jij die je afvraagt hoe die anderen dat doen. Jij die luistert naar hun reisverhalen. Jij die verbijstert door de winkelstraat loopt. Jij voor het restaurant met tafels vol met mensen. Jij zonder geld en met zoveel wensen. Ik wil jou troosten.

 

Jij met een lichaam dat niet meer doet wat jij wilt. Jij die de hele dag met pijn moet leven. Jij met een ziekte sterker dan jou. Jij die aanhoort dat je geest het kan winnen. Jij die vreest dat je daarvoor te zwak bent. Jij wie het niet lukt zich gezond te denken. Jij die niet langer mirakelverhalen wilt horen. Jij die je dan alleen nog maar mislukter voelt. Jij die een slechte diagnose kreeg. Jij die de fatale prognose kreeg. Ik wil jou troosten.

 

Jij met een broer en een zus die het beter doen. Jij die hunkert naar de trots van je vader. Jij die wilde dat je moeder je zag. Jij wiens familie uit je leven is verdwenen. Jij gaat op kerst nergens heen. Jij op deze aarde moederziel alleen. Ik wil je troosten.

 

Jij die lijdt om de dood van je kind. Jij die je partner iedere dag mist. Jij voor wie de tijd niet alle wonden heelt. Jij die het nooit een plekje kunt geven. Jij die van die spullen geen afscheid kunt nemen. Jij die het niet achter je kunt laten. Jij die ergert met je lange verdriet. Jij die door de bomen het bos niet meer ziet.. Ik wil je troosten.

 

Jij bij wie de telefoon nooit gaat. Jij die nooit je kinderen meer ziet. Jij die niemand tot last wilt zijn. Jij die het alleen niet langer redt. Jij die niemand in de nacht kan bellen. Jij voor wie er niemand is om mee naar de film te gaan. Jij die er altijd alleen op uit trekt. Jij van wie niemand nooit de grapjes hoort. Jij die altijd denkt dat je stoort. Ik wil je troosten.

 

Jij die schrikt hoe rechts jou zal treffen. Jij die hoort dat het land aan de afgrond staat. Jij die je niet meer thuis voelt in dit land. Jij die geen andere plek weet om naar toe te gaan. Jij die je afvraagt of je nog wel mag bestaan. Ik wil jou troosten.

 

Jij die de moed allang hebt verloren. Jij die niet weet hoe je nog langer vechten moet. Jij die al zoveel zo vaak geprobeerd hebt. Jij die hoort dat je jouw droom leven moet. Jij die niet weet wat ooit je droom was. Jij die gewoon gelukkig wil zijn. Jij die vergetelheid zoekt in de wijn. Ik wil je troosten.

 

Jij die droomt van een betere wereld. Jij die zo hoopt op een nieuwe tijd. Jij die zoekt tussen hemel en aarde. Jij die toch weet dat er meer moet zijn. Jij die troost vindt in het oosten. Jij die in boeken inspiratie zoekt. Jij die hunkert naar een leraar. Jij die zo graag verlicht wilt zijn. Jij die zo genoeg hebt van alle pijn. Ik wil je troosten.

 

Jij die je schuldig voelt om boze gedachten. Jij die schrikt van je eigen jaloezie. Jij die je slecht voelt om je aardse verlangens. Jij die soms zo woest en kwaad kunt zijn. Jij die het steeds moeilijker hebt het anderen te gunnen. Jij die niet snapt wat jij verkeerd hebt gedaan. Jij die om je heen iedereen ziet scoren. Jij die steeds maar weer meer terrein verliest. Jij die leerde dat rechtschapenheid verliest.

 

Ik wil jou troosten. Ik wil je verwarmen. Ik wil je zeggen; je bent niet alleen. Ik wil je dragen. Ik wil je omarmen. Ik wil je zeggen, ik ben vlakbij. Ik wil je vragen, troost jij ook mij?

 

© Geert Kimpen

 

Deze tekst mag overal gekopieerd worden, mits naamsvermelding: www.geertkimpen.com

https://nl.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

 

 

De beschadigde adolescente, Toneel Tsjechow/ Toergenjev © Manja Croiset

Van diezelfde adolescent..
Over “zou ik er wel zijn” weer een vrolijke associatie. Met mijn ouders naar de Stads Schouwbrug, ik zal het niet afkorten hoe Cox Habbema dat deed.
Tsjechow. Maand op het land? Doet er niet zo toe.

Maand op het land is Toergejev,,,
Ik had een ernstige vorm van derealisatie toen in mindere mate depersonalisatie, dan ga je echt niet weg.
De hoofdrolspeler zegt: “regent het of denk ik dat het regent”
(dat ik nu niet weet welk stuk zeg!) in elk geval later zeg ik tegen mijn moeder. Ik denk zulke dingen ook.
Ze sprak de bemoedigende woorden:

                                  “DAN BEN JE ECHT GEK”.


Terwijl uit het toneelstuk  blijkt dat veel mensen zulke dingen hebben.

 

Een beetje moeder zou kunnen zeggen: “ga naar buiten en voel het”

Ik dank dat ik toen dacht: “hoe weet ik dat?” “Omdat je nat bent!”

Dit een wel heel simpel voorbeeld; gewoon wetenschap, bij kleurenblinden weet je al dat er een verschil is.

   “Maar hoe weet jij/u dat ik rood niet zie als u blauw of groen? “

 

korrel-zand-d-document-page-001

https://nl.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

 

 

HOE VERVOER IK EEN KERSTBOOM? Fidan Ekiz © Manja Croiset

HOE VERVOER IK EEN KERSTBOOM

Column over een column

 

 

Van: Manja Croiset [mailto:croiset.manj@hetnet.nl] Verzonden: dinsdag 13 december 2016 17:21 Onderwerp: Cor weblog

 

 

HOE VERVOER IK EEN KERSTBOOM? 

Fidan Ekiz © Manja Croiset

 

Met nog steeds dikke lodderogen van mijn zwaardere slaapcapsule, blader ik door tv gids, er is een Turkse Nederlander met een column, geblondeerd haar. Voor het eerst gaat ze een echte kerstboom kopen voor haar zoontje van 3, verdwaasd staat ze met het ding bij de kassa en vraagt:”hoe vervoer ik die?” Antwoord;”ik neem aan dat u met de auto bent”. Nee, dat was ze niet… ze maakte wel een grappige opmerking, werd niet om gelachen; ” ze mogen bij de inburgeringscursus wel les geven, hoe vervoer ik een kerstboom?”

 

Ze woonde vlakbij een jammerverhaal volgt. Over gebroken thuis komen etc.

 

Mevrouw Fidan Ekiz, onderdeel van het feestje, ook wij deden dat zonder auto.
Pappa en zijn drie dochtertjes togen naar Het Singel altijd handschoenen aan, zochten er een uit,
natuurlijk niet zonder af te rekenen. Handschoenen waar dan toch de naalden doorheen prikten.
Boom horizontaal en zo in optocht naar huis.
Helaas denken caissières heden ten dage ook alleen maar in auto’s.

Ik draai me om mijn lodderogen willen weer dicht.

Overigens voor de tweede keer hoorde ik het begrip, “BOZE WITTE NEDERLANDER”
misschien is het al lang in zwang, ik lig per slot van al jaren in bed. Je bent dus tegenwoordig

“GEKLEURD BOOS”!

 

Ik was gematigd paars en als ik boos word/overstuur raak cyanotisch.

 

Ik word boos en loop gewoon rood aan of is het schaamte?

Beide nu een fantasie, te sloom.
Ergens moet ik nog eten vandaag.

Zonder ”zeg groenteman” uw fossiele veslaggeefster.
Het is 60 jaar en langer geleden.

 

ONRUST van inspanning. Een gesprek met een SCEN-arts niet haalbaar. Waanzin © Manja Croiset

ONRUST van inspanning. Een gesprek met een SCEN-arts niet haalbaar. Waanzin

Huisarts weet, vriendarts weet, maar bureaucratie en dat wat ETHIEK heet.

Maak eens een onbekende duidelijk alles kapot van je zenuwstelsel,
maar je hersen werken beter dan van wie ook.

HET ZAL NIET WORDEN GELOOFD, TOCH BESTAAT HET WOORD IDIOSYNCRASIE.

Niets op die beeldbuis wat me aanbelangt of met niets ziende blik staren en in slaap vallen…

Ergens staat pornoster en ik zie paternoster, niet echt hetzelfde… dan sluit ik mijn ogen zonder meer. Alweer een avond vroeg en niet diep in de nacht… tuurlijk oudjaar komt eraan…

 

”Ze” zeggen dus geen tv kijken geen pc voor het slapen gaan. Van werken op de pc word ik heel erg wakker, maar tv is een probaat middel. Het is nog wel vroeg, maar wonderbaarlijk al 3 uurtjes ge pikt…

 

Word net wakker! Wel tussendoor even vannacht…tijden veranderen. Boem Bob Dylan

 

En daarna nog van 8-13 uur, uitgerust meer dan kapot, gummy benen, verward ook al  is het hier niet uit destilleren. Nog meer omgooien.

 

Gesprekje huisarts, toegevoegde waarde en toch contra productief totaal verkrampt van inspanning en doorgedraaide hersenen, relevante gedachten, maar contemporain, duizenden totaal (on)belangrijke zaken…. KALMERENDEN MIDDELN VANWEGEN EEN ZINNIG GESPREK!
ONRUST van inspanning.
Door een inzinnig gesprek meer tranquilizers, niet vawenge de inhoud, maar de INSPANNING!

 Zo buitengewoon geweldig, mijn zus komt dus rond kerst. We hebben elkaar uiteindelijk gevonden.

Heel blij met mijn zus, maar nieuw dus nog niet zelfverzekerd… niet het beste vertrekpunt.

Maar zooo blij…FAMILIE ons oude gezin…

Ik mag hier mondig lijken, het gebrek aan zorg, gevechten met bureaucratie en zoveel meer, heeft ervoor gezorgd, hoe leuk ‘die pen/mond’ ook mag zijn. Het heeft me fysiek beschadigd en tot een emotioneel wrak gereduceerd en ben ik dan terug in het oude systeem? Ik hoop van niet. Maar de laatste jaren hebben bewezen, dat ik na iedere aanslag op een lager pitje functioneer…wat er hier zich voor taferelen afspelen weten verzorgende R, apple of my eye en Vriendarts, grappig de spelling heeft dat tot eigen naam gebombardeerd. Niet totaal in hun gezelschap op mijn best…

 

 

Gaat dus leuk worden Marjolijn, wij en niet praten?
Doe ik het toch hyper en doordraaien en mega irritant.
Wat dan?   We zijn er toch op dingen te delen!
Veel teveel GEMOETEN , zorgkantoor en wijkteam hebben me uitgehold en een status quo ante is er niet.
 
Laat je privé weten, hoe en wat wanneer?

 

ZIEK ZIJN IS EXTREEM HARD WERKEN ZEKER ALS JE ALLEEN WOONT. © Manja Croiset

ZIEK ZIJN IS EXTREEM HARD WERKEN ZEKER ALS JE ALLEEN WOONT.
Dat ik toch ooit al is het moeizaam, makkelijker zou vinden om te typen dan te spreken.
Eerst dus een voice mail vol scheldpartijen, opgenomen.
Nu per mail….als ik dood was ging er niets verloren. Op de voice mail nog mevrouw en u.
Op die site via waar ze gesolliciteerd had, stond niets over mijn opleiding,
maar dat ik veel gewerkt had met studenten, om twee redenen prettig.
Jong en door mij, voor mij te vormen en intelligent, omdat het prettig communiceerde.
Het was een ramp –jaren als een trein gelopen– maar hoort zegt het voort.
Een keer wel via, maar die was ook weer een bron.
De ene niet adequate reactie na de andere.
Het was heel wat als er stond, ik voldoe niet aan het plaatje, maar…
Geprobeerd, maar vergeet het maar, binnenkomen zonder toestemming als er iemand bij me was,-ik geef in principe geen standjes, waar anderen bij zijn, maar toen wel twee keer uitgehaald. Een keer met vriendarts en een keer met huisarts– me uitvegen met het schoonmaaklappie etc.
Met deze ”dame” wel via privé mail…mijn verzorgende heeft ze er bij gezocht, ook eigenlijk al stalken,
bij nee.
Doe je ook niet als je bij een bedrijf solliciteert.
Iemand anders voor een hulpbehoevende wel veel praatjes… gewoon een betaalde baan.
Met eclectische hulp stond ik nooit op mijn werkgeverschap.
Ja, als ik zag dat er met hen iets was, ik ben nl ‘de baas’, maar ook de bedrijfspsycholoog..
Terug naar deze ‘dame’:” gisteren was het aldoor jullie” en als ik dood was, was de wereld opgelucht.
Ja en mijn universitaire reet wassen dat kon ze natuurlijk niet.
Bah, minderwaardig schepsel etc.”
*En dat heb ik gepareerd met;” jullie is jodenvolk, dus een untermensch” en geadviseerd om onder mijn advertentie te plaatsen:”tot mijn grote vreugde – is opgenomen tekst de nu volgende woorden – is .. overleden, de kankerlijer tering trut, die mijn bedrijf verwoest heeft…etc.”
Elk bericht en mail staaft mijn besluit…dat is duidelijk. Ook niet meer bang.
De enige reden om wel ”onze beste kameraad” weer te bellen, is uit zorg voor mijn minder mondige medemens, je zal er maar aan overgeleverd zijn. Ware het zo, dat alles gekopieerd en opgestuurd kon worden ook de geluidsfragmenten…, maar nee, praten moet en dat gaat niet.. maar ze zou hier niet mee weg moeten komen. Toen vriendarts haar wel zo hysterich op voice mail hoorde gillen, was zijn reactie, ”kennelijk heeft ze je heel hoog zitten, ze ‘dicht’ je een macht toe…” maar ook politie bellen…op mijn voice mail heeft een tijd de stem van mijn verzorgende, een poos terug toch mijn eigen vermoeide gebarsten stem ” reactie een. ” Je kan wel zo’n zielig stemmetje opzetten, maar ik weet waar je woont, ik kom je hoogst persoonlijk je bed uit trappen” Gut, ze dacht dus wel, dat ik daar echt lig…minder leuk dat ze dreigde met eega en een batterij andere kerels. Nogmaals zelf niet bang meer althans niet voor haar…
ja en inderdaad heb ik die macht ergens nu in dienstverband en ze staat idd zo op straat.
Inmiddels op 30 december 5 jaar geleden aangerand door een verpleger van mijn moeder, ‘dol op hulp’ hij had ook gezopen. Menig slapeloze nacht. Een zoon van mijn zuster uit Israël was er en toen en  heeft de sukkel het aan hem bekend. Twee dagen later, komt mijn neef binnen of ik hem aub niet aangaf. Hij vroeg zelf overplaatsing aan..en dreigde met zelfmoord, het kostte hem anders zijn baan. ”Over my dead body… nephew:”ook, ”ja maar dan heeft hij geen inkomen.” Allemaal in het Engels. Ik geloofde serieus, op non actief en gedwongen behandeling. Weer wakker gelegen ik moest per slot van rekening ’s morgens vroeg zijn werkgeefster bellen… mijn slaaptijd. Hij kreeg wel degelijk de zak en zij zei tegen mij: ”waarom hebt u onze noodlijn niet gebeld” toen nog een braaf/dom meisje. Nood is levensgevaar…of ik er aub met niemand over wilde spreken. Maar binnen 5 minuten had ze het huis van mijn ouders gebeld en nephew bevestigde. En jawel, hij had ook nog de voornaam van mijn moeders vermoorde broer…. ik maak het verslag niet nog langer, maar mensen:” ik weet helaas van de hoed en de rand” Niet paranoïde wel steeds meer op mijn hoede. Ook hier, komen mensen hun afspraken niet na en krijg ik het (0n)nodige naar mijn hoofd, niet aangenaam en geen visitekaartje.
Einde interlude
Ze antwoordde, hear hear. ”Dat de laatste mail bedoeld was om goed het jaar uit te luiden” dat luiden zelf ik om niet twee keer achter elkaar hetzelfde woord te gebruiken- het was me geheel ontgaan. Toen het begon was ik bang en gelukkig had vriendarts de berichten gehoord. Politie bellen en meer mensen. De kracht ontbrak en ook nog op twee fronten PGB strijd… uiteindelijk gebeld… een agente die mij niet goed verstond en ik haar niet. Uiteindelijk toch, ”de wijkagent neemt contact op – moet er acuut iets gebeuren- dan kunt u 112 bellen, ik zorg dat ze op de hoogte zijn.” Geen wijkagent en het was inmiddels rustig, weer een inspannend gesprek, dat kost me meer energie dan ik te missen heb en jullie hebben het twijfelachtige genoegen deelgenoot te zijn. Nu mails…
Ook daar uitgescholden, ook als ik in ABN antwoordde, via die site
Mails was het opeens jullie…waar is dat stuk??? * scroll omhoog als u geinteresseerd bent en u vindt het bij her eerste *
Zo de avond is een stukje om.
© Manja Croiset

Annus horribilis, bij mij een Vita Horribilis © Manja Croiset

VOOR IEDEREEN HIER en ‘de Hulpverlening’.
LESMATERIAAL 

Ga er maar aanstaan, ik sta niet meer en als ik wel eens onaangenaam ben, onthoud jullie kunnen allemaal bij me weg, maar ik niet.

 Het afgelopen  jaaar was met recht een

Annus horribilis, het completteerde mijn  Vita Horribilis

Beste Bubba Rogowski en andere nieuwe onbekenden, wat ik heb is naadloos verwoord door een aangetrouwde nicht in de film die anderhalve maand geleden op tv was.

Maar geen arts en krijg er gewone logica maar eens in bij artsen, wat ze zegt is waar maar het staat niet in de boekjes. Dus il medici geloven niet, werd het ms o nee een oude borelia etc. Maar om komt te gaan mijn fysieke zenuwstelsel is compleet aan flarden door ‘medicijnen van mijn 15e door psychiaters, op mijn 17e ging ik daar bijna dood aan. Ik kan niet anders zeggen dan helaas. Op mijn 39e werd ik blind aan een oog.. na al langere periode neuralgieën. Geen Jiddische meer dan 15 oogartsen, van de een na de ander, even zoveel etiketten. Kortom ze constateerden allemaal dat het oog niet bestond. Dit is het meest duidelijke, langzaam maar zeker vallen functies uit…sterven af.

Met een medisch wonder, niets werkt naar behoren, met een uitzondering mijn hersenen werken nog. Met zoveel vergif en zo weinig slaap, hoor ik niet een grijze hersencel meer over te hebben oftewel zwaar dement. Peuter dat een onbekende arts aan het verstand, dus werd ik opnieuw voor gek verklaard… o, ‘ze’ slaapt vast meer dan ze denkt. Theater enz. Ik had middels mijn schrijven eindelijk een vak al ben ik op mijn 30e afgekeurd. Ik lig hier nu jaren te vechten tegen vooringenomenheid en bureaucratie en ik heb wat weerwerk gegeven. Want als kleintjes groot woorden en met zoveel bagage dan zijn ze niet voor de poes. Die strijd tegen artsen bureaucratie ook onbegrip bij een groot deel van de familie heeft me de vernieling weer opgeholpen… alle poten onder mijn bed vandaan gezaagd, ben ik nu weer opnieuw een mentaal wrak door alle tegenslag, steeds zieker geworden en hier lig ik dan, totaal geflipt als medisch wonder. Nagenoeg blind en doof niet kunnen lopen gevoelloosheid, gruwelijke pijnen en tintelingen/ paresthesien, die overigens bij artsen alle drie onder de noemer pijn vallen. 

Al die gevechten tegen die bierkaai hebben we weer gereduceerd tot een mentaal wrak. Hebben ze toch weer gelijk tussen de oren. Nu zit er verdomd veel tussen je oren. De nervus opticus je evenwichtsorgaan etc…

Ik heb bevochten en bevochten, deels lukt het dan wel een PGB 2017 dat niet meer bestaat, maar via een hardheidsclausule er doorheen gedrukt, door ene Manja Croiset de gek…, maar al die strijd heeft me de kop gekost en over de kop gewerkt en nu opnieuw een emotioneel / labiel wrak, nou….het is teveel geweest en ik ben niet meer opgewassen tegen mensen en mijn eigen kwalen, je kan beter vragen wat ik niet heb dan wel, me doodziek voelen en panisch van het niet meer verdragen met maar een paar Manja connaisseurs met mijzelf met stip op 1, vriendarts en wat familie die het ‘gewoon’ hebben meegemaakt. Of ik al terminaal ben, heel vaak al, hart begeven, verzwakt, soort van epileptische aanvallen, diverse korte perioden buiten bewustzijn en hyperallergisch voor medicatie wat goed is tegen neuralgieën, tegretol/carmazepine een voorbeeld uit velen. Terminaal, zo vaak voorspeld binnenkort kassie wijlen, maar ik ben er nog steeds, maar niet meer in staat tot incasseren en dan vliegen de adviezen me om de oren. Voor een gevalletje van ‘idiosyncrasie’ zijn geen adviezen…. en nu angstig mentaal wrak en toch wens ik niet over me te laten lopen, maar van 70 jaar miskenning was ik eerste sterker geworden en nu uitgehold en panisch en verdraag en vertrouw ik maar een enkeling.

Jammer, dat niet als sticky bovenaan kan, wel op mijn auteurs en weblog…

Natuurlijk is dit het in een notendop en lig ik hier meestal in mijn eentje te creperen.

 

En grappig is het niet…

Doctor HC op doorploegd leven .

  1. M.

Een hoofdlink, vele sublinks met ook die naar de documentaire door de cineast Willy Lindwer met een paar marginale onjuistheden. En bespaar me adviezen en o’s en a’s.

 

                 “WE HEBBEN ALLEMAAL WEL EENS WAT”

Een gruwelijk leven een einde met een horror scenario.

 

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Josua Ossendrijver de enige buitenstaander die mij / er iets van begrijpt. Door te zeggen ‘NIET TE BEVATTEN’ © Manja Croiset

Lieve Manja, men zegt weleens dat ik een ‘gecompliceerd’ leven achter de rug heb met 20 jaar depressies, suicidewensen en psychiatrie. Maar dit staat zo in de schaduw van jouw leven. O, ik weet: je mag het ene leed niet vergelijken met het andere leed. Leed is leed. Leed is een persoonlijke beleving. Maar jouw leed is onvoorstelbaar. Dingen zijn bij ons beiden wezenlijk anders: jij was een ongewenst kind. Ik was een kind dat welkom was, maar op dat moment op het onderduikadres op de verkeerde plek en tijd.

Ik ben terecht gekomen bij pleegouders, onwetend van het lot van mijn ouders en broer David. Wel altijd dat vermoeden gehad dat ik Joods was. Pas acht jaar geleden kon ik het bewijzen. Maar ik heb nooit die last hoeven te torsen die jij van je geboorte af (vanaf de baarmoeder) hebt moeten dragen.

Jij bent een kind dat zich gedumpt voelde. Die ervaring is mij bespaard gebleven.

Mijn leven was er een van een slecht zelfbeeld, maar geen leven getekend door angst. Angst staat bij jou helaas zo centraal in je leven. Uit je laatste berichten proef ik (correct me if I”m wrong) dat je momenteel heel bang bent voor het einde. Bang om in eenzaamheid dit aardse te verlaten. Elk mens kent wel tegenstrijdigheden. Maar de tegenstrijdigheid tussen enerzijds een euthanasiewens en anderzijds de doodsangst is vreselijk. Ik vraag me af welke van je angsten het grootst is: je doodsangst of je levensangst?

Het gevoel dat er nooit dan we zelden naar je is geluisterd.

Het meest trof mij dat het kind in jou als volwassenen terugkeert. Letterlijk.

Ik ben je nu veel beter gaan begrijpen, maar tegelijkertijd besef ik dat ik er eigenlijk niets van begrijp. En dat moet voor jou een pijnlijke ervaring zijn. Hoe zouden mensen het ooit kunnen begrijpen!

Even tot zover. Ik moet dit even laten bezinken. Kus Josua

http://www.at5.nl/gemist/tv/166/24820/-/2

https://www.bruna.nl/boeken/over-de-shoah-die-nooit-voorbij-gaat-9789402125078

https://www.bol.com/nl/p/manja-en-de-klinieken-of-de-grote-miskenning/9200000040952332/

 

Wat hij niet weet is, dat ik een medisch wonder ben.

Geen arts, behalve die ene die het heeft meegemaakt zo’n 30 jaar zal het geloven.

Ik ben een


MEDISCH WONDER

 

Met 55 jaar vergif en slapeloosheid is alles kapot, een ding is in intact

 

Mijn Briljante Brein.

 

Ik hoor niet een grijze hersencel meer over te hebben.

 

 

      EEN MUTANT?

 

© Manja Croiset