Discriminatie/ onbegrip/ principe. Manja Croiset

Een poos terug had ik een gesprek, naar aanleiding van wat bedoeld was als een grapje.

Een mésalliance Sefardisch en Ashkenzisch met elkaar getrouwd.

Het bleek een actueel item in Israel.

De humor erover in mijn boek

Over de Shoa die nooit voorbij gaat

is grensoverschrijdend, ik waarschuw de lezer aan het begin van het boek, die zo nodig over te slaan. Een switch naar een ander onderdeel.

Moord is moord en Martelen Martelen daarin geen onderscheid. Getraumatiseerd voor het leven, dat geeft een soort lotsverbondenheid. Maar toch verschillende belevingswerelden.

Nl. dat er een groot verschil is tussen joden, die voor de Shoa al als joden leefden en hen, die volkomen geassimileerd waren, geen joodse feestdagen, geen besnijdenis.

Over levensbeschouwingen, mijn vaders verzetswerk vrijheid van drukpers, het Parool. Okay, maar waarom in hemelsnaam de Wachttoren. Jehova getuigen, fundamentalisten. Verafschuwd en daarvoor stel je je leven en van je vrouw en ongeboren kind op het spel.

Totdat de jodenhaat oplaaide, in een synagoge had ik net zo weinig te zoeken als ik een kerk. Ja, als cultuurgeschiedenis en musea.
Jodenhaat en hoe, beter geen keppeltjes op. Het is dat ik hier lig, ik zou naar een synagoge gaand al provocerend. Misschien zijn er nu mensen geschokt door deze vergelijking. Maar nu begrijp ik mijn vader. Alles, maar dan ook alles voor de vrijheid van meningsuiting. Maar het nergens bij ingelijfd willen worden ,blijft .

Van de week een stuk met Journalist M Pam van een jaar geleden opgehaald.

Ik sluit hier bij in een ingezonden brief van wijlen mijn vader, vanzelfsprekend in datzelfde boek mee genomen.

Een Pamflet. Nooit! Waarom zionisme? Hoe groter de jodenhaat, des te begrijpelijker de Staat Israel, maar daar hoef je geen Zionist voor te zijn. Hoe moeilijk is zuiver denken en ontleden? Hoeveel joden zouden er in Israel wonen zonder Zionist te zijn? Ik kan ook niet na ruim 2000 jaar thuis komen.
Zo oud ben ik niet.

https://www.volkskrant.nl/…/zionisme-als-reactie-op-antise…/
Mijn vader ik kan hem me niet meer voor de geest halen, heel af en toe. Ik kan me wel zijn woorden herinneren ook zijn uiterlijk, het gedicht mijn vader die frons op zijn voorhoofd hier dus bij.

mijn vader

altijd die frons

op zijn voorhoofd

de groeven steeds dieper

nog maar sporadisch dat

speelse trekje om zijn mondhoek

de herinnering vaag aan

wat eens een jongeman was

zal het steeds verder verdwijnen

heb ik uiteindelijk een fotoalbum nodig

om hem nog door decennia heen op mijn

netvlies te krijgen

of zal hij onverwacht als ik niet meer op

zoek ben

op mijn geestesoog verschijnen

in al zijn facetten

op zijn crematie, maar al eerder op You Tube Mèt zijn toestemming ik was verbijsterd. Hij zei: ” Ik zou niet weten waarom niet, gewoon een vader”

Het is er allemaal, maar de dood is zo hartstikke onherroepelijk DOOD.

Ingezonden brief Odo (2)

Manja Croiset

 

Advertenties

LinkedIn Manja Croiset

Niet onaardig op LinkedIn uit genodigd voor de groep journalisten.

Mijn weblog is ermee verbonden.

Het klopt wel ook een facet.

Manja Croiset

Schoonheid/ grenzen. E.v.a. Manja Croiset

Ook ik een ongeleid projectiel schreef ik aan iemand en teveel voor u als lezer, maar ook grensoverschrijdend voor mezelf en een lange avond wacht, de overlast van het dorpsfeest. Daar heb je er meteen een beet.

Je kunt mijn schrijven een vorm van automutilatie noemen, waarmee ik de minuscule kans van een enkel goed moment op voorhand torpedeer. Dat fanatiek zijn, opgeslurpt worden zal menigeen herkennen. Maar als ik scheel van uitputting of krankzinnig van pijn in een hoek lig, soms uitschreeuwend (daarna omdat het mijn kracht te bovengaat, wil ik wel eens boem pats in slaap vallen), dat is niet normaal en soms is werken juist een painkiller. Zonder die eigenschap lag ik anoniem in een instelling, waarmee ik beland bij het door mij zo gehate voetbal.         “ ieder voordeel hep zijn nadeel”  nr. 14, een nummer.

Ik heb overigens geen hekel aan voetbal, als mensen het leuk vinden om van de ene kant van een veld naar het andere te rennen met een bal, moeten ze dat vooral doen.  Maar niet het  “uit hun dak gaan” dat grenst aan / is m.i. massapsychose. In de Arena kunnen ze het dak dicht doen, zoiets als de stormvloedkering.

HIER BEGON DEZE COLUMN

Er is zoveel veranderd in de wereld, Einstein’s relativiteitstheorie, verleden tijd, het zwarte gat is dat niet meer. Maar…, de aarde heeft zijn aantrekkingskracht nog niet verloren dan vlogen we als ongeleide projectielen door het universum/ omniversum. 

Nu is het zoogdier de mens m.i., dat toch wel. 

Ik heb nooit van het leven gehouden, desalniettemin boeit zo ontzettend veel me.

Uit deze column blijkt meer dan de schone kunst. 

Wetenschap, die dat zelden is dan zouden er geen mutaties zijn.

Waar nu Q.E.D. onderstaat, blijkt vaker ergo conclusio.

Wat ik logica vind, vindt u niet, dan is ergo conclusio dus niet van toepassing.

Trouwens lang niet alles vind ik mooi. Pop, hoempapa, meedeiners als André Rieux André Hazes, gruwelijk. En o, heden dat is het niveau van Alexander en Maxima,  (het door mij zo verguisde koningshuis, niet alleen omdat het echt niet van deze tijd is- ze heten zo ‘gewoon’ maar hebben echt geen idee wat dat is. Zij voelen zich meer dan een ander en dat wordt gevoed door anderen. De groep, die daarover denkt, zoals ik, is groeiend. Natuurlijk hebben ze als ieder mens verdriet pijn etc., maar koningin microcrediet, m.i., alleen een opportuniste, echter dat kan ik niet weten, daar geldt mijn ‘ een mening is subjectief en derhalve geen feit’, maar het fascisme) ontdaan van alle franje en ook zij sportverdwazing. Mijn kritiek op hun kroost, krijg ik dik ingepeperd, maar deze ‘kinderen’ hebben netzo min enig zicht op wat normaal is, een wereld die ze hooguit kennen als een verhaaltje, een verloren zaak. Ook afvalligen zoals Irene en Christina geen flauw benul.

Muziek een wereldtaal? Gamelan en Arabische muZIEK….

MUZAK, met daarbij een kanttekening, je kunt in veel waar in je niet van houdt, vakmanschap herkennen en zelfs ontroerd raken door sfeer inzet o.i.d., waarvan je denkt dat het je niets zal doen zoals kort geleden, die bijzondere uitvoering van het Vilja-lied en Jan Smit, kraakte ik onbarmhartig af. Simpel, hij is niet naturel.

Deels pejoratief in strijd met suum cuique en mijn credo:

“er is maar een soort mensen minder waard, zij die zich hoger achten.”

Veel is eerder gedebiteerd. 

Ieder het zijne, blijft overeind, met een restrictie als daarin geen ruimte meer voor de eigenheid van de ander.

Dat ik geen doorsnee mens ben, is zo langzamerhand bekend. Helaas- wie wel? Zal  menig andere lezer denken.

Na decennia ellende schreef ik hierin aan mijn nicht, wie weet, ben ik wel een schitterend ongeluk. https://www.ako.nl/van-de-schoonheid-en-de-troost-naar-de-gelijknamige-vpro-serie-9789402193039.html

Beide tv series van Wim Kayzer. Maar de hel waarin ik nu beland ben, kan ik met geen mogelijkheid mooi noemen.

Of u moet het vagevuur dat verre van vaag is, fascinerend vinden. Zee, vuur kun je ‘eindeloos’ naar kijken.

Mijn visus en mijn uitputting maken corrigeren onmogelijk.

Toch durf ik aan bedgebonden en dit bij benadering mijn gezichtsvermogen, te beweren dat mijn blik op de wereld breed is. linker oog

EAE087F6-4CD4-4A2C-99EB-E74F03BE04B4

De Schoonheid om bij een facet te blijven, kunst was in een breed spectrum genoemd, de natuur nog niet.

0971BAE3-74C8-4FF0-96E3-12683311CB67Ik constateer dat schilderen ontbreekt. Maar vrij lang geleden schreef ik:

zijn palet kent

meer schakeringen

dan mijn woordenschat

rijk is

Manja Croiset

“met het oog op morgen” hoog tijd om mijn rust te nemen, maar de geluidsterreur beangstigt, normaal voor terreur. Ik span aan en wil vluchten en kan dat niet.

Veel eerder sublimeerde ik ,die terreur in “Bang en Olufsen”  maar als ik aanspan , meer pijn krijg en hartritme stoornissen en de feestgangers eenmaal gestopt eerder slapen dan ik, valt er niets meer te sublimeren. Inmiddels tranen en neem ik me in een vertwijfelde poging in mijn armen. Stil maar liefje, het gaat over. Dat is niet echt waar en morgenavond nog een keer. De dag zonder meer verpest en dit een momentopname.

Er wordt gemarteld in Nederland en jawel… door artsen. Manja Croiset

Hoe krijgen mensen toch hun strot uit we hebben de hond laten ‘ inslapen’ het lijden van dieren is inhumaan. Lijden van mensen ‘dood’ gewoon.

Het kenmerk van slapen, is wakker worden.

Kom mij even laten ‘inslapen’.

In Zeist eerst de inslaper nembutal met de doorslaper veronal.

Verdomd, ik ben 57 jaar later nog wakker. “Ach mevrouw ‘ u doet het gewoon zelf’”

Smaad het lijkt me prima, kan krijgt het eindelijk ruchtbaarheid.

De meineed van iemand die de eed van Hippocrates afgelegd heeft, zijn naam van Es. Helaas niet het programma van Koot en Bie.

De satiricus ben ik zelf. Nee, ik schroom niet om namen te noemen, ik zie al dat tuig graag hangen en dan nog hebben ze een goed leven achter de rug.

mensen slapen ook graag uit

Manja Croiset

 

Geluidsbarrière Manja Croiset

Mijn geluidsbarrière ligt steeds lager, zijn de mensen nog beroerder ?

Nee, mijn constitutie. Slaapdeprivatie een fout een geluid.

Ik sta niet meer voor mezelf in. Mijn incasseringsvermogen nihil.

In cassatie kan ik niet, dood gemarteld net nog niet helemaal, ondraaglijk is het wel.

De afgelopen dag mijn zus. Wanneer dit al niet blanco begon, in april dit niveau door haar.

Natuurlijk was de gang van zaken rond de euthanasie al niet te geloven vreselijk en schandalig. Wat daarna gebeurd is niet te beschrijven, aldoor ben ik blijven strijden en vechten inclusief rechtszaken. Beestachtig.

Alles is zinloos geworden, maar daarmee stopt het niet. De WLZ een zgn. maatschappelijk werkster vult in. Brandhout, zonder meer wilde ik niet procedure nr. 20 in zake mijn PGB, waarschijnlijk hoger. De wissel getrokken te groot.

En waarvoor nog? Het is nu toch schoon zegt mijn zuster, voor wie ik gevoelsmatig meer heb gedaan.

Ze kon iets niet op de pc. Deze idioot gaat dat uit haarzelf voor haar doen ( ik had op een van mijn camera’s tot mijn verbazing gezien aan en ik dacht uit) en mijn grens over PIJN. Ze bedankte me wel en oogde timide. Een nieuw fenomeen .

Laat in slaap heeft ze me vanmorgen gewekt, geen anakoloet woord staat hier.

Suicide is geen bezwaar, zelfs aangeraden door artsen, maar met deze pijn de occipital altijd de ergste en de paresthaesie ook gruwelijk.

Een fractie minder anders typte ik niet, pillen. Maar het houdt niet op.

Ik sta niet voor mezelf in en dat heb ik nooit eerder gedacht, geldt meer voor naar mezelf, alhoewel ik vrees dat die Mw een portie… over zich heen krijgt.

Een beter team dan de laatste jaren, maar te laat.

Niets heeft meegezeten… en maar strijden. Gesprekken rechtszaken.

Altijd zeg ik: “vechten doe je niet voor jezelf een jurisprudentie etc”

Wel over geschreven Psychiatrie. Misdaad tegen de menselijkheid aan te kaarten Europees hof voor de rechten van de Mens. Nooit meer aan gedacht als actie, wel rechtszaken tegen artsen, die je met woorden en het grootste gelijk in wezen inmaakt. (Geldt eveneens voor de juristen.) Maar eigen rechtscircuit en van goede huize kom ik wel, maar door die kongsi kom je niet heen.

Nu denk ik het, maar waar de kracht vandaan te halen? En concentratie, verklaringen. Te laat.

Geen enkele overdracht schuwend, mijn boeken uniek. De historie, one liners, woordcartoons. Cultuur vaak aan gerefereerd. Medisch jargon, is gewoon als alles deviant is, is niet alleen idiosyncratisch medisch, het woord vertaald toegepast op alles, in niets pas ik in een hokje. Dus alles op mijn idiosyncratische wijze.

Nagenoeg elke arts pleegt Meineed bij die van Hippocrates, ze fiedelflieren door.

Euthanasie: “ u doet het toch gewoon zelf” ‘kijk dat vind ik niet gewoon,’ juist dat had ik graag legaal gezien en echt EU. Gestoorde wet, goedkeuringen op fysieke grondslag. Gezien verleden? Let wel verleden, gesprekken met psychiaters, zo slecht is het gesteld met de kennis niet roeren in oude traumata .

Gecontra- indiceerd. Plus fysiek niet in staat.

Mishandeld opnieuw, er schijnt geen einde aan te komen.

Ergo conclusio Europeeshof voor de Rechten van de Mens.

Ik vrees dat mijn boeken niet volstaan, gesprekken gaan niet meer.

Een beetje hameren op dit ding.

Schoonheid brengt geen troost meer.

En rade Jan Engelman, het woord Best repeteert.

Radeloos en best is het niet.

Strijdend ging ik ten onder nu zelfs dat niet meer.

De burgerturf van de bovenste plank, 2 vetplantjes. Vet ben ik al van mezelf, een vensterbank heb niet. Van mijn nieuwe kunst heeft ze niets gezegd.

Heel curieus bij de dood van onze ouders, vond ze opeens alles mooi.

Manja, had dit er buiten gelaten, dit klinkt zuur en bitter en het ging over medisch falen. De familie droeg wel een aardig steentje bij.

Ik ga terug naar medisch rapport huisarts okay, maar die (a)sociale werkster.

Als ze dit leest nog minder team en familie. Ze heeft haar excuus gemaild, heel bijzonder, maar mijn lichaam is het daarmee niet kwijt.

Als ik mezelf dan zo hoor, denk ik aan Lottes zelfmoord, een ijzersterk lichaam.

In de moderne tijd met IBS opgenomen met een GSM mij laat bellend, kwam een verpleegster die iets zei, iets heel gewoons.

Zij “ hier zijn ze ook niet van deze planeet”

Nu heb ik het niet zo op die inrichtingen, maar toen dacht ik wel: “ meisje, meisje, wat ben jij ver heen!”

Daarom schrik ik ook van mezelf. Ga bij mezelf te RADE ontleed en denk, altijd weer dat hoogbegaafd, ik vond het zo’n onzin. Ja, deviant en hypersensitief. Maar hoogbegaafd dat vond ik niet. Wil ik anderen niet imbeciel vinden met hun graad en al, dan resteert niets dan me maar hoogbegaafd te noemen en die radeloos in toenemende mate betreft dan toch dat zo gemaltraiteerde lichaam, dat de fouten van anderen met de dag minder trekt. Blijft dat ik hulpbehoevend ben en die mensen niet trek. De huisarts verwoordt dat uitstekend, meer hulp geboden valgevaar, maar te verzwakt om te verdragen, maar wat nu?

Niet lang geleden beweerde iemand: “iedereen wordt gelukkig geboren, wat er daarna gebeurt, ligt aan jezelf” Als het niet letterlijk basaal anders lag, lachwekkend. Maar helaas. Ik ontkende. De man: “verklaar u nader”. Respons, mijn energie is op           (overigens zulke types, breng je toch niet op andere gedachten), zei wel ik heb er boeken overgeschreven. Plus ooit een kind geboren uit een drugsverslaafde horen huilen, zelfs de meest fundamentalistische VBOK-er gaat om.

Terugblikkend zie ik schrikbarend veel vervolgens fouten, ook in mijn mails.

Mijn oeverloze litanieën komen mijn strot uit, moeten de irritatiegrens van anderen overgaan.

Mijns inziens is de rol, zou de rol van een SCEN arts dienen te zijn: “ is het vrijwillig en niet in een crisis” en de aanvragende arts, die het ook zelf wil voltrekken..

Ook schandalig de ergste verrichting van een fatsoenlijk arts…

Over verzet:” mijn vader niet erg mild voor zijn dochter. Naar de oogarts FC Donders met behoud van naam in het UMCU opgenomen, een blinde vrouw in de wachtkamer geparkeerd door een verpleegster van een andere afdeling, haar naam werd de ruimte ingeblaft. Machteloos, waarom ik niet opstond en haar binnen reed?Maar wel, “ u ziet toch dat mevrouw niets kan..”  etc.

Ik ben aan de beurt, dezelfde. Ik schrok me kapot. Mijn vader: “zet hem op dochter”

Hij was nagenoeg onderdanig en wist ook niet goed wat hij met mijn oog moest.

Steeds duidelijker is, trouwens al in Zeist dat ik dat watje totaal niet was.

Bij den andere gelegenheid, heb ik gezegd tegen een arts:” misschien bent u een uitstekend technicus, maar is er op de faculteit geneeskunde geen les sociale vaardigheden?” Hier lig ik dan…jammer en ik jammer.

Geen leven na de dood en er voor ook niet. Ik gaf dat uit in 2007 in

uit de spelonken van mijn ziel, tot mijn grote schrik op een avond Eli Asser. Ik sprak erover met mijn uitgeefster, zij vond laten staan. Ook gedaan wel voorzien van een voetnoot.

Wat ik ook gedaan heb heeft niet mogen baten. Medical Errors Manja Croiset

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Een vrouw 7 dagen gemarteld gruwelijk. Dood. 7 dagen ik had dat graag geweest gezeik over nu in heaven, o waar was die god tijdens het martelen? Imbecielen.

De moed nu echt laten varen na 73 jaar, er valt ook niets meer te sublimeren…

Trauma ook Lichamelijk ziekmakend voor volgende generaties

EF57432B-01CC-4E6E-B27D-EF03A199FED988AFAAE8-2B2C-44B6-BB67-BA6DF543AEB3

58D4DD30-5C78-478C-9E7E-1FBFCE2E03AF

S. Hammelburg M. Croiset

Een beetje liefde een beetje vrede?  Hoe was het ook alweer? Je honden hadden een beter leven dan ik. Jij doet het achter mijn rug, ik strijd met open vizier.

Kinnesinne. Ook jij verklaarde me voor gek. Onnozel om te denken, dat het me niet bereiken zou. Vroeger of later. Je geweldige recensie op een boek van mij, werd haat, rancune. Ach in de familie heb ik er ook zo een… beetje meer geld. Gekochte roem.

Schrijven kun je wel, maar een beetje liefde een beetje vrede? Roem en geld..

https://www.bol.com/nl/p/manja-en-de-klinieken-of-de-grote-miskenning/9200000040952332/?suggestionType=browse&bltgh=mp-8Rm3vdR9gCOWxupNFCw.1.2.ProductTitle

Mundus vult decipi en al de volgende feiten zijn al zo lang geleden door mij verwoord, alles onder de noemer

Over de Shoa die nooit voorbij gaat,

https://www.bol.com/nl/p/over-de-shoah-die-nooit-voorbij-gaat/9200000035730817/?suggestionType=browse&bltgh=mp-8Rm3vdR9gCOWxupNFCw.1.5.ProductTitle En zoveel meer.

nl. als je daarmee opgroeit in een bewust sociaal politiek gezin dan krijg je dat allemaal mee, maar nee mijn ‘gekte’ had niets met de Shoa van doen…

Simon Hammelburg: Op verzoek van velen plaats ik mijn gedicht ‘ 4 juli 2019

Als woorden konden doden’ nogmaals:

Als woorden konden doden

De mijne doen dat vaak

Dan had je geen raketten nodig

Met een nucleaire taak

Als de doden konden spreken

in Boedapest en Praag

dan werden zij monddood gemaakt

Het antwoord op de vraag

wie er gelijk heeft ligt in ’t midden

En het midden demonstreert

In opdracht van een vijand

van een vriend, of omgekeerd

De herfst van je leven heeft altijd een seizoen

De Hongerwinter, afgezaagde bomen in ’t plantsoen

De korte, Praagse lente, die uit het oosten kwam

De lange, hete zomer met een dode op de Dam

Als westen- en de oostenwind gaan botsen, wordt beweerd

Dan wordt de lucht een gas dat zo maar explodeert

Ergens in het midden, waar eens de waarheid lag

Maar waar die is gebleven

Dat weten zij alleen die niet meer leven

En die zwijgen… als het graf.

Van vriend tot vijand als blikken konden doden, heeft hij me al jaren geleden vermoord. Waarom?

Manja Croiset

Niets te verliezen en toch bang Renate Rubinstein Jood in Arabië goj in Israël

Gij , die nu vertrekken, ik groet u

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

“Een ding gelukkig, ze zijn er niet meer.”

Triest, je kinnesinne is oorlog en je strijdt voor vrede,  ik wel en dat zal ik blijven doen, mijn gedachten goed uitdragen.

Heeft niets met de Shoah van doen.

Wie is er gek? Ik niet. Opa zeur, zo heette je toch?

Waarom? Vanwege al het verdriet,
maar pijn heeft gewonnen


Tot aan mijn laatste snik, die niet snel genoeg kan komen.