Frank Diamand spreekt op 4 mei j.l. in de Hollandsche Schouwburg. Manja Croiset

4 Mei Hollandsche Schouwburg 2019

Lieve mensen,

Ik vind het een eer maar ik voel ook een zekere huiver om op deze zo beladen plek te mogen spreken. Het is een plek die symbool staat voor het proces van ontrechting waaraan de Joden tijdens de bezetting werden onderworpen. In Juni 1941 werd de Hollandsche Schouwburg omgedoopt in de Joodsche Schouwburg en werd het de enige plek waar Joodse musici, Joodse acteurs en actrices, cabaretiers nog mochten optreden en dat voor een uitsluitend Joods publiek. Ik heb een foto van mijn moeder die zangeres was, die er heeft gezongen.
Vanaf 30 juni ’42 mocht het publiek alleen nog maar ’s middags komen omdat de avondklok was ingesteld (tussen acht uur ’s avond en zes uur ’s ochtends geen Jood op straat). Een nieuwe voorbereiding voor de deportatie.
Zoals de maand tevoren de verplichting voor alle Joden ouder dan zes jaar, om de gele ster met het woord Jood zichtbaar op hun kleren te dragen.
En vervolgens werd de Schouwburg op 20 juli 1942 de verzamelplaats waar vandaan zo’n 45.000 Joden naar het doorgangskamp Westerbork zijn versleept, het tussenstation voor deportatie naar Auschwitz, Sobibor, Bergen Belsen.   Onder die velen ook mijn ouders en ik zelf,  ik vanuit de crèche,  de dependence van de Schouwburg, hier aan de overkant.

Al weet ik dat er naast de Joden ook andere Nederlanders: soldaten, mariniers en burgerslachtoffers van de oorlog te herdenken zijn, mijn persoonlijke betrokkenheid ligt bij de 104.000 Joden die in de kampen werden vermoord of door honger en ziekte omkwamen. Ik herdenk ze tegen mijn zin bijna dagelijks, dat geldt niet voor iedereen. Maar wat wel geldt voor iedereen hier vanavond is dat je er niet onderuit komt je proberen voor te stellen hoe het was om als Jood niet meer in de tram te mogen, niet naar de bioscoop te mogen gaan, alleen in

Joodse winkels te mogen kopen, niet meer naar het park en niet meer naar het strand te mogen, helemaal niet meer te mogen reizen, langzaam maar onverbiddelijk ontrecht te worden.

Herdenken is letterlijk opnieuw denken. Herdenken zonder te denken heeft weinig betekenis. Laten we het dus vooral met de herinnering aan die ontrechting, die aan het grote moorden vooraf ging, denken over het heden.

Weten degenen die het hebben over die prachtige cultuur van ons in Nederland, die zij zo zeer willen verdedigen dat ze graag de grenzen willen sluiten voor niet Europese vluchtelingen, die een beetje anders zijn dan zij of dan wij, zijn die er zich van bewust dat Nederland een bittere traditie heeft van het sluiten van grenzen.
In 1937 gebeurde dat al en 1938 mochten na Kristalnacht in Duitsland – in godsnaam je moest toch wat – een handjevol Joodse kinderen zonder hun ouders ons land binnen komen. Maar ze moesten ons land dan wel liefst als doorvoerland zien en het mocht ze niet te aantrek-kelijk gemaakt worden om te blijven.

Gaat er een belletje rinkelen? We leven in een globaliserende wereld, maar de nationalistische reacties op die globalisering zijn veel gevaarlijker dan die globalisering zelf. We zitten met Putin, met Netanyahu die zegt dat hij de nederzettingen wil annexeren, met Trump die opnieuw opdracht geeft om ouders en kinderen bij de grens te scheiden (zoals dat hier gebeurde in de jaren ‘42/’43) en dan hebben we het nog niet eens over Erdogan, Orban en Xi.

 

Wat te doen? Het eerste is je bewust te zijn van wat er gezegd wordt en wat er gebeurt, en niet weg te kijken. Je bewust zijn van de beperkte invloed die we hebben op het mondiale gebeuren, maar die kleine invloed die we wel hebben proberen uit te oefenen. Lid worden van een vakbond, een politieke partij, je opgeven om een vluchteling taalles te geven of op andere manier te helpen met inburgeren. Alert te zijn op vreemdelingenafkeer, wat de wat nettere vorm is van racisme, antisemitisme en vreemdelingenhaat.

 

Op deze dag en op deze plek ontkom ik er niet aan om terug te komen op het meest persoonlijke, dat ook verband houdt met herdenken op deze plek: 10 jaar geleden sprak Evelien Gans hier, mijn geliefde, die er niet meer is. En wat sprak ze goed over het met de ontrechting verwante thema van de vernedering. Ik citeer haar: Zoveel vormen, gradaties en variaties van vernedering, toen en nu. Het handjevol scholieren in de trein dat een klasgenootje treitert omdat zij van andere muziek houdt. Marokkaanse voetbalvandalen die als straf het stadion zouden moeten schoonmaken met een tandenborstel. (Dat was een voorstel van Wilders) De man met het keppeltje die wordt uitgescholden. Het gaat om groepsvorming en zelfverheffing, om voorbode en onderdeel van discriminatie of vervolging.
Vanavond zijn we hier om de rabbijn te gedenken die gedwongen werd naakt, op een stoel staand, een toespraak ter ere van Duitsland te houden.
En – ik citeer nog steeds: Ook de Hollandsche Schouwburg was een oord van vernedering. Jacques Presser beschrijft hoe een dronken SS’er  ’s nachts alle slapers sommeert om op te staan en hun schoenen en kousen uit te trekken. Na inspectie volgt het oordeel.
Tien mensen hebben schone voeten; zij mogen de Schouwburg verlaten. De rest moet blijven
.

Evelien, die ik vreselijk mis, was bijzonder hoogleraar Moderne Joodse Geschiedenis en er was veel dialoog tussen ons over de Shoah, tussen haar als betrokken wetenschapper, waarvan de vader ondergedoken was en waarvan de moeder actief was geweest in het verzet, en mij als overlevende van die Shoah.
Ik sluit af met het gedicht dat ik over die dialoog heb geschreven:

 

Ik is een ander

We hebben vaker dat gesprek gevoerd

over het kamp. Jij zegt: het is toch anders wanneer het niet je zelf betreft.

En ik: je hoeft toch ook niet zwart te zijn

om in te kunnen voelen wat Apartheid

als schrijver wil jij dat toch ook, je leeft je in en als je goed bent lukt dat toch.

 

Dat zijn de goede dagen

maar steeds wanneer herinnering

me onverhoeds bespringt

ben ik het met je eens.

Het is niet voor te stellen

niet eens voor wie het zelf beleefde.

 

© 2019, Frank Diamand

 

Een vriend en oudere Barlaeaan sprak in De Hollandsche Schouwburg, de foto’s van Frits van Houts vandaag vrijgegeven op Facebook.

Met toestemming plaats ik nu hier.

Op Facebook is er alleen plat gezette tekst. In een eerdere fase stuurde hij mij, wat hij geschreven had, die lay-out houd ik aan. Dan is er iets van zijn dictie zonder stem. In vertrouwen gekregen vanwege mijn onvermogen aanwezig te zijn.

Dank je wel, Frank

Onderstaande foto’s Frits van Houts.

 

Het altijd terugkerende:

Menselijk tekort, André  Malraux

Advertenties

Fascinatie als wetenschap, weerzinwekkend als ervaring. Het totaal niet bevatten. Manja Croiset

Uitsprak van Aparnaa, het internet maakt me niets wijzer. Tientallen met die naam, Indisch, er zijn meer afbeeldingen van, ook met slechts tekst. Is de schrijver ook degenen van dit design?

Vanzelfsprekend vraag ik me dat wel af, 

een boeiende niet te bevatten materie.

Wat ik nu voel en denk over de wereld is binnen de context van millennia voor en na mij.

De relativiteitstheorie van Einstein is achterhaald en naar men zegt, is het zwarte gat, het zwarte gat niet meer.

Het universum is oneindig en  wordt steeds groter. Hoe meet je oneindig en hoe kan oneindig groter worden.

Behalve fascinatie als wetenschap, de weerzin tegen het leven en wat zich afspeelt.

Op het waarom, komt als ongelovige nooit antwoord.

Manja Croiset

Lijkt simpel naar verhouding tot de vorige post, behalve voor mij een probleem, houdt het wel verband, met vorige item. Zoals zo vaak, valt er iets. Nu is deksel van de theepot weggerold. Zonder kan ik niet inschenken. Als ik ga kruipen, hoe kom ik dan terug. Opeens denk ik, ik heb een telescoop magneet, zou dat materiaal hem pakken.
Ook hier probleem en ‘wetenschap’
Manja Croiset

 

YES, hij deed het, maar mijn wereld die tot stilstand was gekomen, tolt weer. Altijd weer denk ik dan over een ronde aarde, die altijd draait, wat wij alleen merken bij seizoenen en dag/nacht, bij duizeligheid sta ik daar altijd bij ‘STIL’ 

DD0A7691-32E7-4B9D-A9DD-B5451C529CB6

Worldpressphoto but no permit. Nieuwe Kerk Amsterdam Manja Croiset

Niet voor een gat te vangen. Ooit een medisch rapport gezien dat deugde? Ook dat van dd promovenda niet.

Connected with LinkedIn and Twitter

Vandaag een uitstekende nieuwe kracht. Zeer zelfredzaam, maar af en toen moet ik toch iets uitleggen en dat is ook te zwaar daar lig ik van bij te komen, maar ik mag mijn handen dichtknijpen.

Ik zag nu pas de aankondiging en reacties op the Worldpressphoto 2019 in de Nieuwe Kerk Amsterdam

Staat ook in Krantenkop of Doofpot en van Kameleon tot Activist.

Worldpressphoto, but I am not a professional photographer!

THE STORY BEHIND MY PHOTO’s

I am a visual artist, a writer and a poet. But the scope of my activities is wider:

I have made photographs and short films – mainly of my own work -, I am a political activist always active in the field of Human Rights.

But besides being an artist, I am a very ill woman, with a damaged nervous system, probably caused by MD’s errors in the past. Because of a hidden holocaust, I developed very heavy fears. Wrong diagnosis: Phobia. When I was Sixteen I was hospitalized. The treatment was torturous and I got wrong medication that poisoned me. I almost died from it when I was seventeen. Nowadays I can say, I regret it didn’t happened.

The pictures I am entering I’ve made shortly after having been questioned, by a MD who asked me to do things which were far beyond my capacities, as an answer to my request for euthanasia.  Torture again, this time in my own house.

Because of my psychiatric past, I was obliged to have a series of conversations with psychiatrists. But I couldn’t. There were two reasons why the psychiatrists were not an option, 1. I physically have no power to speak and the subject was an overemotional issue, which would make me sicker than ever. 2. It felt like an interrogation or a forced hospitalization, which I resented.

Although I need help it never came from psychiatrists. Just from nice human beings. I have one very good friend who happens to be a retired psychiatrist, and a good one. But with him too, no professional approach worked out. He visits me regularly, we discuss daily issues. we both lived in Amsterdam and we walked togheter in our minds to The Zoo and other places.The more ill I was the attention was shifted.

So instead of seeing the psychiatrists I wrote letters explaining my situation. “Almost 6 years bedridden, complete deaf on one ear, the other deteriorating, the same with one eye and the other damaged, almost like Helen Keller. I can’t cut my meat. Holding a glass is very difficult. I should be really going out of my mind if I wasn’t scared. Yet my brains are still working excellently”.
These letters didn’t convince the authorities, in spite of the fact that several doctors had stated that convalescence from my disabilities was out of the question.
My GP suggested that I could go to Switserland where the rules about euthanasia are different, but I am not able to travel. Would I be in a condition that I could, I would not make the request.

This is the context of these photos. I regret there is no category healthcare In Worldpressphoto, where they could form a statement. I never have wanted to fight only my own battle. Help for me is coming too late, but if my contribution is working out for others than a lifetime of suffering makes some sense.

I have always been a hard – probably too hard – working person, at first forced to do so it has become a habit, a method of surviving.
A few years ago when I read in a magazin that an MD wanted to write a PhD on the subject of suffering I volunteered. I wanted to tell my story, and I wanted to participate in breaking the taboo about euthanasia and the shame related to it. But the rules were: the statements had to be anonymous. So in my opinion the taboo was maintained. We agreed to circumvent this problem, by adding a – non-anonymous – poem of mine refering to the page with the texts about my disease. The book is called ‘When Suffering becomes unbearable’.

In December 2018 I published the story of my struggle my self with the photo’s in a book called: ‘HEADLINE or COVER-UP I expect cover-up’.

Summing up: My whole life has been a nightmare asleep – I sleep hardly sleep at all -, but also awake. Even I, who live this life, could hardly imagine how heavy it whould be on my isle of fear, illnesses and loneliness. Severely neglected in a house of my own I feel like a hobo. A hermit with WiFi.

If hell had an emergency exit it wasn’t one! Ill singles are discriminated.

And again the so-called healthcare is my worst enemy.

© Manja Croiset

It’s better to die young than to suffer a long time.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Cv

Manja Croiset (born 5 July 1946, in Amsterdam) is a Dutch poet, writer and recitation artist. Croiset is a second generation Shoah victim, the daughter of Shoah survivors, and youngest[1] of three daughters. The family members of her mother, Paula Kool (March 11, 1918 – May 11, 2012), were murdered in The Holocaust. Her father, Odo Croiset (April 24, 1915 – November 18, 2011), son of Hijman Croiset, survived several Nazi concentration camps because of illegal printing practices including printing of Het Parool. After elementary school Manja attended Barlaeus,[2] but was admitted into a psychiatric hospital on an early age. She worked at the Leidsch Dagblad,[3] a Dutch newspaper, for nine years. Croiset started her career later in life, but wrote numerous books in a short period.[4] Her work has some philosophical aspect.[5] She also creates ‘Manjaphorisms[6] and other puns. The reoccurring subject lines in her books are about being a second generation Shoah victim and her life in the many different psychiatric institutions. In 2009 she received the Elikser award and certificate from her publisher. This was the first time the prize was awarded, and would be rewarded every year from then on. Manja Used to be an activist as well, against all kinds of discrimination. Designs clothing photographer mainly of her own work included ON TRANSPORT, her works is also in Yad Vashem. Several books and speeches.

Met dank aan Gwendolyn Rammeloo voor het idee en Frank Diamand, toen ik niet meer kon.
Manja Croiset activist
Tot ik er dood bij neerval en hopelijk neemt dan een ander het stokje over.
Mijn naam is PIJN.

Nee, een keus is er niet. Manja Croiset

B57F2F66-BCF5-4951-A4DC-20B7A129D7A9

En zittend is er niet bij teruggeworpen op mezelf oftewel verwaarloosd.

nee er zal niemand zijn.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Solidariteit internationaal. Manja Croiset

https://hartbovenhard.nu/

Alleen maar denkend aan een andere medische misser.

26F05F16-D871-41C3-A2B7-0B370327AD03foto8 (2)

Met toestemming

https://www.artvark.org/simone-wojciechowski

https://www.bruna.nl/boeken/manja-en-de-klinieken-of-de-grote-miskenning-9789402132472

E19508FC-5B71-40C7-9041-B775370128C0.png