Nalatigheid door wat zich zorg durf te noemen.Manja Croiset

Vraag: “ kan ze echt niet naar beneden?”
Nee, Ik lig hier voor mijn lol, dit de schuld van ”verzorging” .
Voor de goede orde, ze hebben me niet aangeraakt. GROVE NALATIGHEID!
Hoe krijg je het de media in?
Op Facebook volop huil emoji’s , dat ik huil, okay. Ook RAZEND

Maar waarom klapt niet uit zijn vel en maakt er werk van.
Dat kan ik niet meer.

 

Advertenties

Eveneens discriminatie. Manja Croiset

 

Voorlichting ook aan joden hoe weinig begrip er is voor geassimileerde,

door Hitler tot jood gebombardeerd.

Keppeltjes bij herdenkingen, Westerbork sterren een Brandmerk.

 

Zeker een eer mijn werk in Yad Vashem, niet omdat het in Israël is, maar het heiligdom van de Shoah, maar het Simon Wiesenthal Centrum voor mij minstens zo belangrijk.

Dit en ook de Indianen allemaal in een boek.

Over de Shoah die nooit voorbij gaat, latere druks, je zou het ook

Over Discriminatie die nooit voorbij gaat.

https://www.bruna.nl/boeken/over-de-shoah-die-nooit-voorbij-gaat-9789402125078

Er staat omschreven 2017, maar sesam open u en u ziet 2018.

 

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Roem, ziekte. Kennis e.v.a Manja Croiset

 

30461128-d255-4b54-90a2-fb95519e9e95

de Bie, een keer in het Singer. Ik kocht iets in de museumwinkel,
hij drong voor.Ik zei, dat ik aan de beurt was. De caissiere, wij helpen.. eerst.

Hoe zou het toch komen, dat het bekende mensen zo naar het hoofd stijgt?

Hier gaan ze ook weer eens Met de eer strijken, ik was decennia eerder.

cd9eeb2b-6f5a-4801-b165-4e5b6549d3b4

 

Nog even hierover. De kinderkaravaan van Ann Rutgers v.d. Loeff, was een racistisch boek. Hoe er over de indianen geschreven werd… Oregon het laatste bolwerk, ja Larry Day en over dat heette geen zelfverdeding, maar moord. Het was wel zeer beeldend geschreven, ik kan het zo voor me zien.
Ford Laramy, de kudde bisons…
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/An_Rutgers_van_der_Loeff
Ik weet alleen Frits en Lucy, beiden Barlaeus.
Manja Croiset

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

De hele wereld blundert, ik betaal de rekening. Manja Croiset

Het wijkteam had het niet begrepen. Loes helpt is daardoor niet betaald. Ik jank door

Door jouw foto in de Bibliotheek Marjolijn kwam ik erachter dat alleen Shoah er nog ligt.
Trouwens een oude paperback en niet de  latere een betere HC, die ik heb laten omruilen.
Dag Manja, we zijn er nog even achteraan gegaan.
Een van onze medewerkers heeft de boeken per ongeluk afgeschreven.
Normaal schrijven we boeken van onze Eemlandse Schrijvers niet af. Excuses voor het ongemak.
We vinden het heel vervelend dat dit is gebeurd.
We zouden graag een nieuw exemplaar ontvangen. Met vriendelijke groeten, Irene
(Daar kom ik na lange tijd dan wel achter ondanks mijn beschadigde visus, maar zonder mijn verzoek aan jou om op de Nieuwe Locatie te fotograferen, had ik het nooit geweten. De foto van jouw hoogzwangere dochter geprint en staat hier naast me. Alles wel, behalve alle bommen en granaten?)
Mevrouw Kingma van Elikser is bereid u een exemplaar van “mijn leven achter onzichtbare tralies” te doen komen, ik zou het graag completeren met mijn laatste boek Krantenkop of Doofpot
De laatse zal worden afgegeven en naar welk adres exact kan Mevrouw Kingma het sturen. Deze drie boeken omvatten de (familie)geschiedenis.
Mijn dichtbundels vallen in een andere categorie.
Over afschrijven u zei 10 jaar het eerste ontving u in 2014
Gaarne het exacte adres voor uitgeverij Elikser.
(Ik heb me beheerst en niet gevraagd of een van onze medewerkers, dat betalen wil.)
Manja
Toch nog een vraag, waarom worden afgeschreven boeken niet aan de schrijver geretourneerd, verdwijnen die de plomp In ?
Als de hel een nooduitgang had, zou het de hel niet zijn.
Despised and rejected

Kamp is gesloten en ik queruleer voort, waarom for godsake noem ik dat zo? © Manja Croiset

Via een formulier het Kamp is gesloten.

Blijkbaar had ik niet “gezien” dat ik niet op verzenden had gedrukt. En heb ik het ‘dunnetjes‘ overgedaan.
Nu nog kopieren naar mijn Weblog en ik heb mijn Arbeitsportion weer dubbel en dwars verdiend.

Zo juist, ontving ik via Facebook het verzoek, het Centrum te steunen.
In een eerder stadium een alleraardigst contact met Jose Martin van een naam en een gezicht bij het schrijven van mijn boek

“Over de Shoah die nooit voorbij gaat”

Hella de Jonge verscheen ten tonele en ik werd in de ban gedaan.
Geen probleem, in YadVashem word ik wel gewaardeerd.
Met vriendelijke groet.
Mevrouw M Croiset
Bijzonder trouwens een Kamp, dat op vacantie is, helaas heeft mijn familie dat niet zo ervaren, omgekomen tijdens de vacantie. Nu gebeuren er wel vaker ongelukjes tijdens een vacantie.
Het blijkt onderhoud.
Ja, Kamp Amersfoort kende ook twee fases. Mijn vader had het genoegen daarin 41 al te vertoeven en is vandaar uit vertrokken vele andere Croisets en de uitgebreide familie van mijn moeder uit Westerbork. Alleen mijn vader is weergekeerd.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset
Ik kan me vast prepareren op de repercussies.

Dan lig ik volkomen verslagen hier in bed , nagenoeg blind en doof ADL behoevend en sommige mensen, halen dan het slechtste/ beste uit me naar boven.

Laat ik het mijn krachtigste noemen.
Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen dan dooft het licht. H van Randwijk

semper Augmenta, dit cadeautje niet.

Quod Licet iovi, non licet bovi!

van de nood een deugd maken, enige  opportunisme mij ook niet vreemd.

https://www.bruna.nl/boeken/over-de-shoah-die-nooit-voorbij-gaat-9789402125078

Natuurlijk klopt het niet, laatste versie 2018 en 208 blz.

ook hier en ik maak fouten met intrieste gevolgen.

https://www.bol.com/nl/s/algemeen/zoekresultaten/Ntt/manja%2Bcroiset/N/0/Nty/1/search/true/searchType/qck/defaultSearchContext/media_all/sc/media_all/index.html

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Regelgeving. Manja Croiset

Mijn strijd voor euthanasie moge bekend zijn.

Wat wel mag is de heliummethode, daar kun je gezellig iedereen bij uitnodigen.

Dat is niet strafbaar.

Mijn vraag wie zijn er nu echt rijp voor de psychiater?

Met een zekere regelmaat, zijn mensen op zoek naar de documentaire over een deel van mijn leven, hij zit gewoon in mijn Wikipedia. Eenmaal gevonden inadequate reacties. Niet zorgvuldig een gepasseerd station.

Ik ben een kwetsbare en volwassen en tevens ook een zeer sterke persoonlijkheid.
De reden van mijn bedlegerigheid wordt wel degelijk genoemd door Agaath Witteman, maar daaraan wordt voor het gemak aan voorbij gegaan.
Weer denk ik aan Simon Hammelburg smaad, geestesziek heeft niets te maken met de Shoah!

Te grof voor woorden een rechtszaak waardig.

Alles is simpelweg in mijn Wikipedia zoekt en gij zult vinden!

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

 

Mensen spreken over compassie, die bestaat niet.

Dan zou je voelen, wat de ander voelt.
© Manja Croiset

Kronkelende van de pijn, breng ik het nu naar buiten, alles in Krantenkop of Doofpot with some help from a friend Manja Croiset

sufferingindexNWKPRO7A

Contribution for Worldpressphoto, but I am not a professional photographer.

So rejected en despised! Door Kathleen Ferrier of course.

Staat in my autobiography

https://www.bol.com/nl/f/a-wink-in-the-darkness/9200000053697299/

 

THE STORY BEHIND MY PHOTO’s

I am a visual artist, a writer and a poet. But the scope of my activities is wider: I have made photographs and short films – mainly of my own work -, I am a political activist always active in the field of Human Rights.

But besides being an artist, I am a very ill woman, with a damaged nervous system, probably caused by MD’s errors in the past. Because of a hidden holocaust, I developed very heavy fears. Wrong diagnosis: Phobia. When I was Sixteen I was hospitalized. The treatment was torturous and I got wrong medication that poisoned me. I almost died from it when I was seventeen. Nowadays I can say, I regret it didn’t happened.

The pictures I am entering I’ve made shortly after having been questioned, by a MD who asked me to do things which were far beyond my capacities, as an answer to my request for euthanasia.Torture again, this time in my own house.

Because of my psychiatric past, I was obliged to have a series of conversations with psychiatrists. But I couldn’t. There were two reasons why the psychiatrists were not an option, 1. I physically have no power to speak and the subject was an overemotional issue, which would make me sicker than ever. 2. It felt like an interrogation or a forced hospitalization, which I resented.

Although I need help it never came from psychiatrists. Just from nice human beings. I have one very good friend who happens to be a retired psychiatrist, and a good one. He visits me regularly and once in a while we discuss my problems and illnesses. But with him too, no professional approach ever worked out.

So in stead of seeing the psychiatrists I wrote letters explaining my situation. “Almost 6 years bedridden, complete deaf on one ear, the other deteriorating, the same with one eye and the other damaged, almost like Helen Keller. I can’t cut my meat. Holding a glass is very difficult. I should be really going out of my mind if I wasn’t scared. Yet my brains are still working excellently”.
These letters didn’t convince the authorities, in spite of the fact that several doctors had stated that convalescence from my disabilities was out of the question.
My GP suggested that I could go to Switserland where the rules about euthanasia are different, but I am not able to travel. Would I be in a condition that I could, I should not have the request.

This is the context of these photos. I regret there is no category healthcare In Worldpressphoto, where they could form a statement. I never have wanted to fight only my own battle. Help for me is coming too late, but if my contribution is working out for others than a lifetime of suffering makes some sense.

I have always been a hard – probably too hard – working person, at first forced to do so it has become a habit, a method of surviving.
A few years ago when I read in a magazin that an MD wanted to write a PhD on the subject of suffering I volunteered. I wanted to tell my story, and I wanted to participate in breaking the taboo about euthanasia and the shame related to it. But the rules were: the statements had to be anonymous. So in my opinion the taboo was maintained. We agreed to circumvent this problem, by adding a – non-anonymous – poem of mine refering to the page with the texts about my disease. The book is called ‘When Suffering becomes unbearable’.

In December 2018 I published the story of my struggle my self with the photo’s in a book called: ‘HEADLINE or COVER-UP I expect cover-up’.

Summing up: My whole life has been a nightmare asleep – I sleep hardly sleep at all -, but also awake. Even I, who live this life, could hardly imagine how heavy it whould be on my isle of fear, illnesses and loneliness. Severely neglected in a house of my own I feel like a hobo. A hermit with WiFi.

If hell had an emergency exit it wasn’t one!

Ill singles are discriminated.

And again the so-called healthcare is my worst enemy.

© Manja Croiset

It’s better to die young than to suffer a long time.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Cv

Manja Croiset (born 5 July 1946, in Amsterdam) is a Dutch poet, writer and recitation artist. Croiset is a second generation Shoah victim, the daughter of Shoah survivors, and youngest[1] of three daughters. The family members of her mother, Paula Kool (March 11, 1918 – May 11, 2012), were murdered in The Holocaust. Her father, Odo Croiset (April 24, 1915 – November 18, 2011), son of Hijman Croiset, survived several Nazi concentration camps because of illegal printing practices including printing of Het Parool. After elementary school Manja attended Barlaeus,[2] but was admitted into a psychiatric hospital on an early age. She worked at the Leidsch Dagblad, aDutch newspaper, for nine years. Croiset started her career later in life, but wrote numerous books in a short period. Her work has some philosophical aspect. She also creates ‘Manjaphorisms and other puns. The reoccurring subject lines in her books are about being a second generation Shoah victim and her life in the many different psychiatric institutions. In 2009 she received the Elikser award and certificate from her publisher. This was the first time the prize was awarded, and would be rewarded every year from then on. Manja Used to be an activist as well, against all kinds of discrimination. Designs clothing photographer mainly of her own work included ON TRANSPORT, her works is also in Yad Vashem. Several books and speeches.

In 2013 iets dergelijks nog geen iPad, was niet in staat mijn PGB adm 2014 te doen, het heeft me bijna €40.000 gekost.