Max Croiset Manja Croiset

Vreemd weliswaar zijn geboortedag, maar mijn gedachten dwalen af naar Max.

Ik had mijn bundeltje uit 1967 gestuurd, kreeg een kattenbelletje terug:

“ik geef nooit oordelen over collega’s”
Ida vertelde me later:

Maar

“wat moet dat ‘kind’ ongelukkig zijn”

zijn woorden tegen haar.

Ik was 21

Gepubliceerd op mijn 60e in Dissonante Symfonie..

In de tussentijd monddood.

 

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Voor mijn vier dagen hulp bedoeld, maar MEDISCHE MISSERS/BLUNDERS © Manja Croiset

Voor mijn vier dagen hulp bedoeld,  maar MEDISCHE MISSERS/BLUNDERS (misschien chaos)

NOOD GEDWONGEN NU ECHT HET BOEK  LOS MOETEN LATEN.

Vorige week is acuut oog twee verslechterd.
Het was de bedoeling, dat er een verklaring over mij kwam door haar..
Door de psychiatrische problematiek, is er altijd verkeerd omgegaan met mijn fysieke beschadigingen.

En nog veel langer dan toen ik op mijn 39e mijn eerste oog verloor. Al in mijn twintigers…in Leiden,
daar al een afwijking in mijn nystagmografie, i.p.v. extra alert hier de neuroloog ‘zwak’ plekje.

KNO arts zijn ( o)Orkaan….

En mijn oog zonder Jiddische overdrijving 20 oogartsen.

Ik was het zelf, die alle zogenaamd op zich staande aandoeningen aan elkaar plakte.

En ja, ik had helaas gelijk.
Natuurlijk ook andere medische zaken, dat is ieder mensen leven o.a mijn uterus extirpatie.
Men verbijsterd hoe ‘goed’ het watje, dat deed.
Maar het watje is dat nooit geweest… maar men heeft het niet geweten/ willen weten.

Met Carlijn ’t Hoen in ziekenhuizen gewoond. De vrouw uit de film .
Er werkte hier een studente medicijnen en zei:  “Manja, bij jou is alles anders dan wat ik leer”
op haar stage 6 weken in haar eerste jaar in huisartspraktijk, waren ze verbijsterd wat ze allemaal wist.
IK was die universitair docent  ( wel op een gegeven moment : “Carola, ik heb toch niet één gedepersonaliseerde hand.”  Carola van Ginkel inmiddels arts en  zich specialiserend, “dat dacht ik al zo lang, maar durfde het niet te zeggen”)
Gisteren uitgebreid over gehad met vriendarts, gewoon bekend wie, maar voor online niet goed.
Foto gallery etc. bekende naam.
Het is binnen zijn familie bekend, hij komt in mijn verzameld  werk met naam en toenaam voor.
Het boek is opgedragen aan hem en nu dit drama bij mijn vier dagen hulp met zorgen over elkaar.

Ik totaal zonder hulp.

Zie fantoompijn.

Apple tree met vacantie en mag het ook niet weten..
Huisarts afwezig enz.
De thuiszorg is uitgesloten.
Deze al vaak opgedragen, nu aan haar.
Gelukkig voor haar, bestaat in haar leven, god wel.
Maar dit is mijn wijze…

Ik zei gisteren: “hard gegaan” tegen vriendarts.

Nu en bv. twee jaar geleden, maar ook apple of my eye :
” twee jaar geleden, ik moet nu echt de kinderen waarschuwen”

Dat ging toch weer goed, nu is het voor hen duidelijk zichtbaar en is verbloemen uit gesloten.
Ze doen dat indrukwekkend goed. Hun vacantie moet ook vacantie blijven.

Of het nu is zoals Agaath Witteman in de film zegt of MS of een decennia oude borelia,
is inmiddels niet meer relevant.

Dat was het wel, toen vier jaar geleden mijn huisarts een Scen- arts inschakelde op fysieke basis,
totaal angst, regressie en depersonalisatie vrij.
En het stigma in november 2013.
Van toen af is het mentaal opnieuw bergafwaarts gegaan.
Ik ben deels ik gebleven en laat me niets aan praten.
Ik ben niet voor niets wars van die “goed bedoelde adviezen” bij ja dan niet officiële beDweters
laat ik me niets aanpraten, maar de wissel te zwaar.


de jonge dokter.

Ik kan dan instorten e.o. fel uithalen.

Door die miskleun is euthanasie van de baan, ondanks in 2015 een rapport over mijn zenuwstelsel,
dat er niet om liegt.

Kan mijn huisarts noch ik noch mijn familie euthanasie aan.

 

Jan Foudraine, medisch of het nu psychisch is of fysiek is, DE DIAGNOSE is cruciaal!

 

Of je voor of tegen euthanasie bent, is aan de lezer.

Dit is een stukje van mijn geschiedenis.

De film is volledig waar, er is niets in gespeeld.

Maar Willy Lindwer heeft niet voldoende geweten van mijn fysieke problemen. Bovendien was dat het onderwerp niet.
Hij was wel op de hoogte van het toen al verloren oog en oor (kruislings), maar zelf zo gewend om in te slikken, hebben we het er weinig over gehad.

Mijn zorgen over de zorg  en mijn zo deskundige geworden hulp zeker, waar het mij betreft.

Eind  2012 hier gekomen.

Zeker hebben we vele ‘ aanvaringen/ meningsverschillen ‘ gehad. Hoe kan dat anders?
Inherent aan de basis van mijn PGB

En nu zorgen om elkaar, haar naam mag ik niet noemen.

Dag liefie….

 

Zwolle, krijgt de ene nieuwe dimensie na de andere.
Kleindochter van mijn zus Windesheim.  Onze artieste in de dop, zingen, dansen toneel BOUWKUNDE

Het ziekenhuis een aangetrouwde tante heeft er gewerkt.

Nu Puntje….daar…

De moeder van mijn vader, die ik nooit als oma ervaren heb daar overleden en begraven. Nooit zo emotieloos geweest op een begrafenis, (de enige emotie daar was ergernis, mijn vader speechte zoals altijd en werd aangekondigd als mijnheer Hendriks…”man had in de rouwcirculaire gekeken!”)
Zelfs bij wildvreemden huil ik tranen met tuiten. Bij mijn vader niet, maar een implosie of op de automaat…

Manja Croiset

mijn wens mijn boek integraal op te nemen zal nooit in vervulling gaan. Wel is er een groot deel van de oude tralies en stukjes Shoah en ook de dood van mijn Lotje.

Toch boek na de vacantie en mijn nieuwe bundel en

deze in de spotlights

https://www.bol.com/nl/p/a-wink-in-the-darkness/9200000056513512/

en mijn nieuwe bundel

Zeker de moeite waard. O wat ik rust ik.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Fanmail te laat, ik ben weg © Manja Croiset

Manja: een leven achter onzichtbare tralies

Deze zeer heftige film heb ik afgelopen nacht bekeken en zeker niet zonder emotie, integendeel, maar emotie kan ik in goede banen leiden.
Intellectueel drukt de film veel zwaarder op me, want het roept vele vragen op.
Heb inmiddels ook Manja’s commentaar op de film via YouTube beluisterd en kan me er volledig in vinden.

Dit is de link naar de film:
http://www.at5.nl/gemist/tv/166/24820/-/2

De link naar Manja’s commentaar:
https://m.youtube.com/watch?feature=youtu.be&v=5ZAIKYFrcb0

Wie niet in staat is zich te verplaatsen in Manja Croiset, zoals haar zus daar niet toe in staat is – de film laat dat op schokkende wijze zien – en toch de behoefte heeft om commentaar te leveren op de film… schud eerst de egocentrische veren af, bekijk de film dan opnieuw en vertel dan pas wat u er van vond.

Ik moet het even laten bezinken, later vandaag kom ik er op terug.

Lieve Manja, heel veel dank dat je me afgelopen nacht al de informatie gaf die ik nodig had om de film en veel meer te bekijken. Ik weet dat het je heel veel energie kostte.
Ben trots op je, veel belangrijker kan een mens niet zijn.
Dank voor je vriendschap.

Het volgende bericht kan voor sommigen confronterend zijn.
Na 64 jaar heb ik de mens goed leren kennen, een ‘oordeel’ over individuele mensen, anderen dan Manja Croiset, is de tekst niet.
Het bericht is het antwoord op een vraag in Messenger van Manja Croiset over mijn eventuele LinkedIn account.

“Dank je! Ik heb geen LinkedIn account, simpelweg omdat ik daar geen belang bij heb; ooit wel gehad, maar ik heb het voorrecht mijzelf daar niet meer in de aandacht te hoeven zetten. Ik begrijp heel goed dat anderen uit zakelijke/carrière overwegingen wel een LinkedIn account moeten hebben.

De aandacht die ik via Twitter en Facebook trek, dient uitsluitend het belang der kunsten/kunstenaars, voedingsleer en een sociaal (politiek) maatschappelijk belang.
Het is geen bescheidenheid, want echt bescheiden ben ik niet. Het is eerder een statement tegen de verbloemende ego maatschappij.
Heb altijd wel Don Quichotte neigingen gehad, maar werd nooit een Don Quichotte.
Iedereen heeft zo zijn talenten. Mensenkennis en een gevoel voor andermans belang zijn mijn grootste talenten.

Wat mij in jou treft is niet uitsluitend je levensverhaal, maar zeker ook je prachtige, unieke en gedurfde taalgebruik; je moed.
Een voorbeeld voor velen ben je.
Een mens is niet perfect, niemand is perfect, verre van dat. Velen, massa’s, de meesten verbergen hun ruimschoots aanwezige imperfecties angstvallig en beoefenen hun hele leven schone schijn.
Jij laat de menselijke imperfectie op grandioos moedige wijze zien en daardoor stijg je ver boven al die verbergers uit.”

Door de Omissie van het NIOD  de dissertatie van Madelon de Keizer waar mijn vader in voorkomt, is dit nu het gepubliceerde bestand. Bezig zijnde nog meer foto’s toegevoegd.
Wel losgelaten nog niet verkrijgbaar⁩Ook dat loslaten niet waar, ik en loslaten.

Ik ? Verzopen  zonder ik.

Lieve Manja,

Zaterdag zijn we teruggekomen. Lief van je om eraan te denken.,…

privé

Ben maandag weer gaan werken.

Ik volg je altijd op Facebook.  Jij schrijft nooit onzin, altijd over zaken waarover ik na wil denken. Heel waardevol en bijzonder. Te bijzonder om nietszeggende korte antwoorden of likes op te geven.

Kus
je….privé

Reageer wat later, want wil dit weloverwogwen doen. Zonder de goedkope “vriendjes” quatsch, want daarvoor heb ik te veel achting voor jou. Jouw schrijven, jouw poëzie, Manja, is zo authentiek en heeft een geheel eigen signatuur, zonder één noot van vals senitiment weet jij hart en ziel te bereiken en je past daarbij geen enkel effectbejag toe! Als schrijfster vind ik je zo ondergewaardeerd, ja, zo verwaarloosd en alleszins begrijp ik jouw machteloosheid, jouw pijn. Maar weet als jij woorden plaatst hier op FB, in een reactie of op een Tijdlijn, dat de waardering aldaar zeer groot is en dat je woorden worden gekoesterd. Lieve Manja,  Nog slechts een schuchter verzoek:” blijf met je woorden hier, blijf bij mij”❤

Ook deze naam geef ik niet prijs, beter zou zijn, helemaal niets…

De absurde vraag aan mijzelf wat erg is fysieke of emotionele pijn.
De combinatie in vele gradaties, de bodem is er nooit.

 

Vasalis woorden schoten tekort.

Toch alles theater ikzelf de wereld…
Nee er is geen leven voor de dood
 laat staan er na.  

 

En sorry, Henri. Geen vriendschap.
De pretententie alleen al, nee, ik neem het je niet kwalijk.
Je was oprecht
Niemand kent Repelsteeltje dan steeds meer bij naam, maar niemand weet.
Erkenning komt te laat, ik ben niet meer.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Innovatie blijkt recessie © Manja Croiset

innovatie blijkt recessie

daar heb ik een contrapunt

waar geen muziek inzit

taalvirtuoos

manja croiset

Een nieuw gedicht geen lente Manja Croiset

De nacht valt,
de ochtend gloort.
Een nieuwe gemene dag,
gluurt reeds om de hoek.
Angst grijnst,
ik neem je weer te grazen.
De heks is schaterlachend
het licht ontvlogen.
Klaas  heeft me wederom
niet bezocht.

Lonkt de dood of existeren.

                                                                         Manja Croiset

De odyssee van mijn bestaan © Manja Croiset

Het is vreemd, het boek heeft 352 bladzijden, maar als ik hem hier zie, is het absoluut het goede bestand.

https://www.bruna.nl/boeken/de-odyssee-van-mijn-bestaan-9789402159820

https://nl.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

(Auto)biografien en Verzameld Werk © Manja Croiset

Op de Bruna staat hij vermeld, hij verschijnt pas volgende week.

Bij de Ako is hij ook vermeld, echter kunnen ze daar het onderscheid niet maken tussen los
OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT
en het Verzamelde werk
DE ODYSSEE VAN MIJN BESTAAN
het lijkt me duidelijk zichtbaar.
Shoah los €34,95
Het verzameld werk € 45,95 veel geld, niet duur, € 11 meer voor drie boeken ipv een, vele overlappingen.
Ik heb ze slechts gedeelte kunnen wegwerken.
De boeken moesten los verkrijgbaar, begrijpelijk blijven.


De voorkanten zitten alledrie in het boek, maar ik had aan diverse mensen Hardcovers privé verkocht en iemand had het ontbreken van de achterkanten van
Manja En Klinieken en over OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT
als gemis ervaren, daarom nu twee bladzijden meer, ik heb ze toegevoegd.
De voorkant van ‘mijn leven achter onzichtbare tralies’

is gebruikt als intro van de documentaire over mijn leven door de cineast Willy Lindwer
de titel nagenoeg hetzelfde.

Manja, een leven achteronzichtbare tralies.

Dit verzameld werk waarin ook stukken uit ‘Croisade van een Croiset’ en ‘een knipoog in het duister’ meegenomen om mijn levensgeschiedenis te completeren.
‘Voltooid is het nooit”
Dat is het pas als je dood bent, aan bed gebonden steeds meer functies verliezend.,
maar OVERLEDEN ben ik nog niet.
Manja Croiset

Het verschil lijkt mij zeer duidelijk en ook verschilde ISBNs

foto van Manja Croiset.
Schrijf ik alleen maar  over ellende, vele gedichten waaruit anders spreekt en dit kinderboekje.